یادگیری در افغانستان

آموزش مدرسه‌ای از یک نظام رسمی دوازده‌صنفه پیروی می‌کند؛ آموزش ابتدایی صنف‌های ۱ تا ۶ و آموزش متوسطه صنف‌های ۷ تا ۱۲ را دربر می‌گیرد. مکاتب دولتی شهریه دریافت نمی‌کنند، اما هزینه‌های مواد آموزشی، لباس، رفت‌وآمد و درآمد ازدست‌رفته خانواده هنوز می‌تواند حضور در مکتب را محدود کند. از مارچ ۲۰۲۲، دختران عموماً پس از صنف ششم دسترسی منظم خود را به آموزش متوسطه از دست داده‌اند، هرچند شرایط در مناطق مختلف متفاوت است. آموزش حرفه‌ای شامل مسیرهای رسمی، غیررسمی و غیرنهادی است. آموزش فنی و حرفه‌ای (Technical and vocational education and training) که به اختصار TVET نامیده می‌شود، ممکن است دو، سه یا پنج سال طول بکشد، در حالی که دوره‌های کوتاه معمولاً سه تا دوازده ماه دوام دارند. الگوی استاد-شاگرد (Ostad-Shagerdi) راه دیگری برای پرورش مهارت‌های شغلی فراهم می‌کند. یادگیری زبان از طریق مکاتب، دانشگاه‌ها، برنامه‌های سوادآموزی، ارائه‌دهندگان محلی و دوره‌های دیجیتال انجام می‌شود و دری و پشتو دو زبان رسمی دولتی افغانستان هستند. آموزش عالی توسط دانشگاه‌ها و سایر مؤسسات دارای مجوز ارائه می‌شود و می‌تواند به مدارک لیسانس، ماستری یا دکتورا منجر شود. توسعه مهارت‌ها روش‌های کوتاه‌تری برای به‌روزکردن یا عمیق‌ترکردن توانایی‌ها دربر می‌گیرد، از جمله سوادآموزی مرتبط با فعالیت‌های درآمدزا، یادگیری در محل کار و مطالعه خودآموز. انتخاب مسیر مناسب به کار یا مدرک موردنظر، دسترسی موجود، کیفیت برنامه، هزینه‌ها، زبان، اعتبار و ثبات ارائه‌دهنده بستگی دارد.