Miqësia në Shqipëri

Miqësia është një marrëdhënie e zgjedhur, e bazuar në besim, dashuri dhe respekt të ndërsjellë. Në Shqipëri, miqtë mund të bëhen një rreth i rëndësishëm mbështetjeje krahas familjes dhe të afërmve. Fjala e përgjithshme për miqësinë është «miqësi», ndërsa «mik» do të thotë friend. «Shok» dhe «shoqe» janë gjithashtu fjalë të zakonshme për një mik ose mike, shoqërues, shok klase ose bashkëmoshatar, në varësi të kontekstit. Miqësitë shpesh fillojnë në shkollë, universitet, në punë, në lagje, përmes lidhjeve familjare ose gjatë veprimtarive të përbashkëta. Takimet e rregullta për kafe, vakte, shëtitje, sport ose vizita mund ta thellojnë lidhjen. Besueshmëria ka rëndësi, sepse besimi ndërtohet përmes sjelljes. Mbajtja e sekreteve, mbërritja në kohën e rënë dakord, interesimi gjatë vështirësive dhe kthimi i ndihmës mund të jenë më kuptimplotë se fjalët e shpeshta miqësore. Mikpritja dhe ushqimi mund të jenë pjesë e miqësisë. Miqtë mund të ftojnë njëri-tjetrin në shtëpi, ta përfshijnë njëri-tjetrin në festime ose të ofrojnë mbështetje praktike gjatë sëmundjes, udhëtimeve, ndryshimeve në punë dhe ngjarjeve familjare. Disa miq të afërt komunikojnë shpesh dhe presin përfshirje aktive. Të tjerë mbeten besnikë edhe pas periudhave të gjata pa kontakt, veçanërisht kur migrimi ose puna i ndajnë. Miqësia nuk duhet të kërkojë kontroll, poshtërim, favore të padëshiruara ose qasje të vazhdueshme te një person tjetër. Një mik i shëndetshëm mund të dëgjojë «jo» dhe të respektojë privatësinë, kohën, marrëdhëniet e tjera dhe sigurinë personale. Mosmarrëveshjet janë normale dhe shpesh mund të zgjidhen përmes një bisede të drejtpërdrejtë dhe private. Kërcënimet serioze, dhuna, përndjekja, shfrytëzimi ose detyrimi i përsëritur kërkojnë distancë dhe mbështetje të përshtatshme, jo vetëm pajtim joformal.