Dereito en Arxentina

Arxentina é unha república federal gobernada pola súa constitución nacional (Constitución Nacional), coñecida localmente como Constitución Nacional. A Constitución organiza o poder público, protexe os dereitos fundamentais e establece a relación entre o Goberno federal e as provincias. As normas poden proceder de varios niveis. As leis federais aplícanse ás materias atribuídas ao Goberno nacional, mentres que cada provincia ten a súa propia constitución, institucións e normas locais; os municipios tamén regulan cuestións locais dentro das súas competencias. Arxentina segue principalmente a tradición do dereito civil. As constitucións escritas, os códigos, as leis, os regulamentos e as decisións oficiais forman o marco xurídico central, mentres que as sentenzas xudiciais axudan a explicar como se aplican esas normas nas situacións reais. O poder público divídese entre as ramas executiva, lexislativa e xudicial. Os lexisladores elaboran as leis, as autoridades executivas adminístranas e os tribunais independentes resolven as controversias e revisan se a actuación oficial respecta as normas superiores. O sistema xudicial inclúe tribunais federais e sistemas xudiciais provinciais separados. O tribunal correcto depende da materia, da localización, das partes e da autoridade xurídica implicada, e non simplemente de cal é o tribunal máis próximo. As principais áreas inclúen o dereito civil e comercial, o dereito de familia, o dereito laboral, o dereito penal, o dereito administrativo, o dereito tributario e a protección dos consumidores. Un mesmo feito pode implicar máis dunha área, como un accidente laboral que suscite cuestións de dereito laboral, seguros e indemnizacións. Os asuntos xurídicos adoitan comezar coa recompilación de documentos, a identificación das partes e a definición do resultado desexado. O seguinte paso pode ser unha negociación directa, unha notificación formal, unha mediación ou outro procedemento preliminar, unha reclamación administrativa ou un proceso xudicial. O dereito crea formas de defender os dereitos, facer cumprir os acordos, impugnar decisións públicas e solicitar indemnizacións. As súas limitacións inclúen os requisitos procesuais, os problemas de proba, as demoras, os custos e o feito de que unha preocupación xusta non sempre produza un recurso xurídico. Entre os termos xurídicos arxentinos habituais están avogado ou avogada (abogado or abogada) para referirse a unha persoa letrada, oficina xudicial (juzgado), demanda civil formal (demanda), denuncia ou comunicación de feitos (denuncia) e sentenza xudicial (sentencia). Como as palabras de uso cotián poden ter significados xurídicos precisos, o asesoramento profesional é útil cando poden verse afectados os dereitos, o diñeiro, a liberdade, a familia, o traballo ou a situación migratoria.