Estado en Arxentina

Arxentina é un Estado representativo, republicano e federal. A Constitución nacional (Constitución Nacional) establece as regras básicas para a autoridade pública e protexe os dereitos fundamentais. O federalismo significa que o poder de gobernar se divide entre a Nación e as provincias. O nivel nacional xestiona os asuntos que afectan a todo o país, mentres que cada provincia ten a súa propia constitución, autoridades, lexislatura, tribunais e administración pública. Arxentina ten vinte e tres provincias e a Cidade Autónoma de Bos Aires (CABA). CABA ten autoridades elixidas propias e un estatuto especial de autonomía, polo que non é simplemente outro municipio nin é o mesmo que a provincia de Bos Aires. No nivel nacional, a rama executiva está encabezada polo presidente da Nación. O presidente dirixe a administración nacional, aplica as leis nacionais e representa o país, mentres que os ministros xestionan áreas políticas principais. O Congreso Nacional exerce o poder lexislativo federal. Ten unha Cámara de Deputados, que representa a poboación, e un Senado, que representa as provincias e CABA. Unha proposta normalmente necesita a aprobación de ambas as cámaras antes de converterse en lei nacional. A rama xudicial aplica a Constitución e as leis a conflitos concretos. A Corte Suprema sitúase no cumio da estrutura xudicial federal, mentres que os tribunais provinciais tratan moitos asuntos rexidos polo dereito provincial. Os tribunais están separados institucionalmente das ramas políticas. Os municipios e outros gobernos locais organizan os asuntos comunitarios conforme ás normas da súa provincia. As súas responsabilidades habituais poden incluír as rúas locais, os espazos públicos, os servizos de residuos, os permisos e a administración veciñal, aínda que a división exacta varía entre provincias. Polo tanto, os servizos públicos proceden de varios niveis á vez. Os asuntos nacionais de seguridade social, os asuntos provinciais de educación ou xustiza e os asuntos municipais relacionados coas rúas ou cos permisos poden requirir oficinas diferentes. O primeiro paso práctico é identificar o nivel de goberno responsable do asunto. As persoas residentes poden relacionarse co Estado a través de oficinas públicas, procedementos administrativos oficiais, representantes elixidos, tribunais e canles de acceso á información ou de presentación de queixas cando estean dispoñibles. A participación tamén se produce mediante eleccións, partidos políticos, organizacións da sociedade civil, sindicatos, grupos veciñais e o debate público pacífico.