کارفرما در ارمنستان

واژهٔ ارمنی برای این مفهوم «کارفرما (gortsatu)» است. کارفرما کارکنان را استخدام می‌کند و در چارچوب قرارداد استخدام و مقررات قابل‌اجرا اختیار سازمان‌دهی کار آنان را دارد. کارفرمایان از کسب‌وکارهای کوچک خانوادگی تا شرکت‌های بزرگ و نهادهای عمومی را شامل می‌شوند. شکل حقوقی ممکن است متفاوت باشد، اما مسئولیت‌های عملی استخدام از زمانی آغاز می‌شود که افراد به‌عنوان کارمند به کار گرفته می‌شوند. استخدام با تعریف یک نقش واقعی و انتخاب کارمند مناسب آغاز می‌شود. کارفرما باید قرارداد کتبی‌ای ارائه کند که با وظایف واقعی، دستمزد، محل کار، برنامهٔ زمانی و ترتیبات آغاز به کار مطابقت داشته باشد. کارفرما معمولاً اطلاعات استخدام را ثبت و کسورات حقوق و گزارش‌دهی را مدیریت می‌کند. سوابق دقیق به تعیین سابقهٔ کار، درآمد، مرخصی و پرداخت‌های هر کارمند کمک می‌کنند. محل کار فعال به مقررات داخلی قابل‌فهم نیاز دارد. کارکنان باید بدانند چه کسی دستور می‌دهد، زمان چگونه ثبت می‌شود، مرخصی چگونه درخواست می‌شود و نگرانی‌های مربوط به ایمنی یا رفتار را کجا باید گزارش کرد. کارفرمایان باید شرایط متناسب با کار فراهم کنند و به خطرهای شناخته‌شده رسیدگی کنند. این امر، هرگاه شغل به آن نیاز داشته باشد، شامل دستورالعمل‌های مناسب، تجهیزات، نظارت و ترتیبات اضطراری است. اختیار مدیریت محدودیت دارد. تصمیم‌های مربوط به استخدام، دستمزد، انضباط، ارتقا و اخراج باید بر مبنای دلایل قانونی و مرتبط با کار اتخاذ شوند، نه تبعیض ممنوع یا تلافی‌جویی شخصی. هنگام تغییر یا پایان یافتن استخدام، کارفرما باید فرایند کتبی مناسب را به کار گیرد و امور باقی‌مانده را تسویه کند. تحویل‌وتحول و سوابق منظم اختلاف‌ها را کاهش می‌دهند و از تداوم کسب‌وکار محافظت می‌کنند.