قانون کار در ارمنستان

روابط استخدامی در ارمنستان عمدتاً تابع قانون کار و مفاد قرارداد استخدامی هستند. قانون حمایت‌های حداقلی را تعیین می‌کند که کارفرما و کارمند معمولاً نمی‌توانند با توافق خصوصی آن‌ها را حذف کنند. قرارداد استخدامی در زبان ارمنی «قرارداد استخدامی (ashkhatankayin paymanagir)» نامیده می‌شود. این قرارداد معمولاً طرفین، شغل، محل کار، دستمزد، تاریخ شروع و سایر شرایط مهم را مشخص می‌کند. قرارداد کتبی به تمایز رابطه استخدامی از ارائه خدمات مستقل کمک می‌کند. کارکنان حق دریافت دستمزد توافق‌شده و برخورداری از شرایط کاری قانونی را دارند. مقررات همچنین زمان کار، استراحت، مرخصی سالانه، مرخصی‌های مرتبط با خانواده، رفتار برابر و بهداشت و ایمنی شغلی را در بر می‌گیرد. حمایت‌های ویژه ممکن است برای کارکنان جوان، کارکنان باردار و سایر گروه‌های حمایت‌شده اعمال شود. کارفرمایان می‌توانند مقررات داخلی محل کار و دستورهای قانونی صادر کنند. کارکنان باید وظایف توافق‌شده خود را انجام دهند، الزامات ایمنی را رعایت کنند و از اطلاعات محرمانه یا اموال سپرده‌شده محافظت کنند. مقررات داخلی نمی‌توانند حقوق الزامی قانونی را سلب کنند. رابطه استخدامی می‌تواند با توافق، استعفا، پایان مدت قرارداد معین یا اخراج بر اساس دلیل قانونی پایان یابد. دلیل مورد نیاز، اسناد و روند کار به نحوه پایان رابطه بستگی دارد. اگر مبنای معتبری وجود نداشته باشد یا روند الزامی رعایت نشده باشد، می‌توان اخراج را به چالش کشید. اختلافات محل کار معمولاً درباره دستمزدهای پرداخت‌نشده، وظایف، انضباط، مرخصی، اخراج یا این موضوع است که آیا شخص واقعاً کارمند بوده است یا نه. مدارک مفید شامل قرارداد، شرح شغل، سوابق پرداخت، پیام‌ها، دستورها، سوابق حضور و اطلاعات شاهدان است. کارمند می‌تواند ابتدا موضوع را به‌صورت کتبی با کارفرما مطرح کند. بسته به مشکل، نهاد نظارت بر کار، دادگاه، وکیل، اتحادیه کارگری یا نماینده مجاز می‌تواند کمک کند. دادگاه‌ها می‌توانند دعاوی استخدامی را بررسی کنند و ممکن است راه‌حل‌های مناسب را دستور دهند. کار غیررسمی در ارمنستان خطرات عملی ایجاد می‌کند، زیرا اثبات دستمزد، وظایف و تاریخ‌های استخدام دشوارتر می‌شود. هر دو طرف از امضای اسناد، نگهداری نسخه‌ها و ثبت تغییرات مهم پیش از آغاز اختلاف سود می‌برند.