زبان در ارمنستان

ارمنی شاخه‌ای مستقل از خانواده زبان‌های هندواروپایی است. دستور زبان، نظام آوایی، واژگان و خط متمایز آن نشان می‌دهد که صرفاً شکل منطقه‌ای زبان دیگری نیست. الفبای ارمنی در اوایل قرن پنجم میلادی ایجاد شد و به بخش مرکزی آموزش، ادبیات، عبادت و تداوم فرهنگی تبدیل شد. زبان‌آموزان امروزی باید هر حرف را هم با شکل چاپی و هم با صدای آن پیوند دهند. ارمنی شرقی (Eastern Armenian) معیار اصلی مورد استفاده در جمهوری ارمنستان است. گفتار روزمره بر اساس منطقه، سن، گروه اجتماعی و موقعیت تفاوت می‌کند؛ بنابراین زبان گفتاری ممکن است با نمونه‌های کتاب‌های درسی متفاوت باشد. ارمنی غربی (Western Armenian) در جوامعی شکل گرفت که از نظر تاریخی با جهان ارمنی عثمانی ارتباط داشتند و اکنون عمدتاً با بخش‌هایی از جوامع دور از وطن مرتبط است. ارمنی شرقی و غربی به هم نزدیک‌اند، اما در تلفظ، دستور زبان و واژگان تفاوت دارند. ارمنی‌زبانان اغلب زبان خود را میان نوشتار رسمی، گفت‌وگوی دوستانه، محیط‌های حرفه‌ای و گفتار خانوادگی تغییر می‌دهند. شیوه خطاب، لحن و ادب به انتقال سن، صمیمیت و احترام کمک می‌کند. روسی به دلیل تاریخ شوروی ارمنستان و ارتباطات شخصی و فرهنگی ادامه‌دار، در بسیاری از موقعیت‌ها همچنان به‌طور گسترده فهمیده می‌شود. میزان آشنایی افراد و نسل‌های مختلف متفاوت است، بنابراین نباید آن را بدیهی فرض کرد. انگلیسی در گردشگری، فناوری، آموزش و ارتباطات بین‌المللی نقش رو به رشدی دارد. در برخی موقعیت‌های شهری یا حرفه‌ای می‌تواند کمک‌کننده باشد، اما نمی‌تواند در همه بخش‌های زندگی روزمره جایگزین ارمنی شود. جوامع اقلیت از زبان‌هایی از جمله گونه‌های کردی مرتبط با بسیاری از ایزدی‌ها، روسی، آشوری و زبان‌های دیگر استفاده می‌کنند. هویت زبانی می‌تواند ترکیبی از گفتار خانوادگی، سنت‌های جامعه، تحصیل و ارتباطات عمومی باشد. نام‌ها ممکن است با خط ارمنی و در قالب‌های گوناگون لاتین نوشته شوند. بنابراین یک نام ارمنی ممکن است چندین املا داشته باشد، بدون آنکه به افراد یا مکان‌های متفاوت اشاره کند. یادگیری حتی ارمنی مقدماتی می‌تواند اعتماد و استقلال را افزایش دهد. سلام‌و‌احوالپرسی، تشکر، اعداد، مسیرها، واژه‌های مربوط به غذا و عبارت‌های اضطراری، پایه‌ای مفید برای شروع فراهم می‌کنند.