Dostluq Azərbaycanda

Azərbaycan dilində dostu adətən “dost” adlandırırlar, dostluq isə “dostluq”dur. Bu söz təsadüfi sosial əlaqədən daha güclü etibar və sədaqət mənası daşıya bilər. Dostluqlar çox vaxt məktəb, universitet, iş, hərbi xidmət, qonşuluq, qohumlar, hobbilər və ya qarşılıqlı tanışlar vasitəsilə başlayır. Təkrarlanan ünsiyyət və ortaq təcrübələr münasibətin sadə tanışlıqdan daha yaxın əlaqəyə çevrilməsinə kömək edir. Birlikdə vaxt keçirmək çay içməyi, yemək yeməyi, gəzməyi, şənlikləri, ev ziyarətlərini və ya uzun söhbətləri əhatə edə bilər. Səxavət qiymətləndirilir, lakin dostluq yalnız kimin pul ödəməsi və ya daha böyük hədiyyə verməsi ilə ölçülmür. Praktik dəstək yaxınlığın ümumi əlamətidir. Dostlar nəqliyyat, iş barədə məlumat, köç, ailə tədbirləri, xəstəlik və ya çətin şəxsi vəziyyətlərdə kömək edə bilərlər. Etibar böyük ölçüdə məxfiliyə riayət etməkdən və etibarlı olmaqdan asılıdır. Şəxsi məsələləri gizli saxlamaq, vəd edilən vaxtda gəlmək və çətin günlərdə yanında olmaq tez-tez şən mesajlar yazmaqdan daha əhəmiyyətli ola bilər. Yaxın dostlar valideynlər, bacı-qardaşlar, həyat yoldaşları və ya uşaqlarla tanış edilə və daha geniş sosial çevrənin bir hissəsinə çevrilə bilərlər. Buna görə həmin ailəyə hörmətli davranış dostluğun özünə də təsir edə bilər. Gözləntilər hamı üçün eyni deyil. Bəzi dostlar hər gün ünsiyyət saxlayır, digərləri isə uzun fasilələrə baxmayaraq yaxın qalırlar; müxtəlif cinslər arasında dostluğa və sosial fəaliyyətlərə münasibət də fərqlənir. Dostluq aidiyyət hissi, yerli bilik, emosional qayğı və ortaq imkanlar yaradır. Onun sərhədləri aydın qalmalıdır, çünki sədaqət ödəyə bilməyəcəyin pulu borc verməyi, yanlış hərəkəti gizlətməyi və ya nəzarətə, hörmətsizliyə dözməyi tələb etmir.