Занятасць у Беларусі

У Беларусі пісьмовае працоўнае пагадненне (трудовой договор) з'яўляецца асноўнай формай рэгулявання занятасці; па-беларуску яно называецца працоўным дагаворам. Кантракт (контракт), то-бок працоўны дагавор на пэўны тэрмін, таксама з'яўляецца распаўсюджанай формай. У дагаворы звычайна ўказваюцца бакі, пасада, абавязкі, месца працы, дата пачатку, умовы аплаты і рэжым працы. Дадатковыя правілы на працоўным месцы могуць вызначаць паводзіны, графікі і ўнутраныя працэдуры. Да пачатку працы працадаўца звычайна выконвае фармальныя працэдуры прыёму і знаёміць працаўніка з адпаведнымі правіламі і патрабаваннямі бяспекі. У залежнасці ад сітуацыі звесткі аб занятасці таксама могуць уносіцца ў афіцыйныя дакументы аб занятасці. Можа быць узгоднены выпрабавальны тэрмін, каб ацаніць, наколькі праца і працаўнік падыходзяць адзін аднаму. Ён павінен быць дакументальна аформлены, а не меркавацца па змаўчанні; у гэты перыяд працаўнік застаецца работнікам. Працаўнікі атрымліваюць заработную плату за сваю працу і могуць мець права на час адпачынку, адпачынак, бяспеку на працоўным месцы і сацыяльную абарону. Працадаўцы могуць кіраваць працай і правяраць яе вынікі ў межах узгодненай ролі і законных правілаў працоўнага месца. Занятасць можа змяняцца праз павышэнне, перавод, змяненне абавязкаў або ўмоў. Важныя змены павінны афіцыйна фіксавацца, каб абодва бакі разумелі новую дамоўленасць. Занятасць можа спыніцца па пагадненні бакоў, пасля заканчэння тэрміну, па ініцыятыве працаўніка, па законнай ініцыятыве працадаўцы або на іншай прызнанай падставе. Неабходная працэдура залежыць ад прычыны і дагавора. Нефармальныя абяцанні цяжэй даказаць, чым падпісаныя ўмовы і афіцыйныя запісы. Таму працаўніку варта праверыць дакументы, захоўваць копіі і параўноўваць кожную выплату заработнай платы з дагаворам.