Prawo pracy na Białorusi

Prawo pracy na Białorusi opiera się przede wszystkim na pisemnych przepisach, zwłaszcza w dokumencie zatytułowanym Kodeks pracy (Трудовой кодекс). Ustanawia on minimalne zasady, których muszą przestrzegać dokumenty zatrudnienia i praktyki w miejscu pracy. Podstawowym dokumentem jest umowa o pracę (трудовой договор). Praktyka białoruska stosuje również umowę terminową określaną jako białoruski kontrakt terminowy (контракт), którego nie należy mylić ze zwykłą umową handlową. Umowa zazwyczaj określa pracodawcę, pracownika, stanowisko, miejsce pracy, warunki wynagrodzenia, organizację pracy oraz czas trwania, jeśli ma to zastosowanie. Wewnętrzne regulaminy pracy i instrukcje stanowiskowe mogą określać dodatkowe obowiązki. Pracownicy są co do zasady uprawnieni do uzgodnionego wynagrodzenia, odpoczynku, urlopu, bezpiecznych warunków pracy i ochrony wynikającej z właściwych przepisów prawa pracy. Muszą wykonywać swoją pracę, stosować się do zgodnych z prawem poleceń oraz przestrzegać wymogów dotyczących pracy i bezpieczeństwa. Pracodawcy mogą stosować środki dyscyplinarne wyłącznie zgodnie z właściwą procedurą. Spór dotyczący wykonywania pracy lub zachowania powinien być udokumentowany, ponieważ ustne relacje są później trudne do udowodnienia. Stosunek pracy może ustać z różnych przyczyn, w tym na podstawie porozumienia, upływu określonego terminu, inicjatywy pracownika, zgodnej z prawem przyczyny po stronie pracodawcy lub okoliczności określonych ustawą. Przyczyna i dokumentacja mają znaczenie, ponieważ różne sposoby zakończenia zatrudnienia powodują różne konsekwencje. Dokumentacja związana z pracą może obejmować umowę o pracę, zarządzenia o zatrudnieniu i zwolnieniu, zestawienia wynagrodzeń, harmonogramy, ewidencję urlopów, dokumenty medyczne oraz, w odpowiednich przypadkach, świadectwo lub inną ewidencję zatrudnienia. Kopie pomagają ustalić, co uzgodniono i co się wydarzyło. Spory w miejscu pracy można w pierwszej kolejności zgłosić pracodawcy, związkowi zawodowemu lub właściwemu organowi wewnętrznemu, organowi prawa pracy albo innej właściwej instytucji. Niektóre roszczenia rozpatruje sąd w formalnym postępowaniu. Prawo pracy zapewnia podstawową ochronę, ale nie gwarantuje, że każdy spór zostanie rozstrzygnięty na korzyść pracownika. Rodzaj umowy, okoliczności, dowody, procedura i podstawa prawna muszą być oceniane łącznie.