Państwo na Białorusi

Białoruś jest państwem unitarnym, co oznacza, że władza państwowa obowiązuje w całym kraju, a jej regiony nie są odrębnymi państwami. Konstytucja stanowi formalną podstawę systemu państwowego. Prezydent jest głową państwa i dysponuje szerokimi uprawnieniami. Urząd prezydenta wpływa na system władzy wykonawczej, najważniejsze nominacje, politykę bezpieczeństwa oraz ogólny kierunek działań rządu. Rada Ministrów kieruje administracją rządową. Ministerstwa, komitety państwowe i inne organy centralne przekładają politykę i przepisy prawa na praktyczne zasady, programy, zezwolenia, rejestry i usługi publiczne. Zgromadzenie Narodowe składa się z Izby Reprezentantów i Rady Republiki. Jest formalnym organem ustawodawczym, podczas gdy w praktyce władza wykonawcza jest na ogół silniejsza. Białoruś dzieli się na regiony, przy czym termin obwód (oblast) jest powszechnie używany dla tych jednostek, a także na rejony, dla których używa się określenia rejon (raion), miasta, miasteczka i mniejsze miejscowości. Mińsk ma szczególny status jako stolica, natomiast regionalne i lokalne komitety wykonawcze zarządzają administracją terytorialną. Rady lokalne są wybieralnymi organami przedstawicielskimi, ale komitety wykonawcze wykonują znaczną część codziennej pracy rządowej. Organy lokalne działają zasadniczo w ramach centralnie kierowanej hierarchii, a nie jako silnie autonomiczne władze. Sądy rozpatrują sprawy karne, cywilne, gospodarcze i administracyjne w ramach krajowego systemu sądownictwa. Konstytucja opisuje niezależność sądownictwa, jednak szersza koncentracja władzy państwowej wpływa na warunki instytucjonalne, w których działają sądy. Mieszkańcy mają kontakt z państwem za pośrednictwem rejestrów tożsamości i stanu cywilnego, szkół, placówek ochrony zdrowia, podatków, pomocy społecznej, rejestracji nieruchomości, zezwoleń, policji i innych usług. Właściwy urząd, dokumentacja pisemna i jasno sformułowany wniosek proceduralny często decydują o tym, czy sprawa może posunąć się naprzód.