Taal in België

De taal in België is vooral per gebied georganiseerd. Het grootste deel van Vlaanderen is Nederlandstalig, het grootste deel van Wallonië is Franstalig en een kleiner gebied in het oosten is Duitstalig. Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest is officieel tweetalig in het Nederlands en Frans. In het dagelijks leven is het ook sterk meertalig, omdat inwoners uit heel België en de hele wereld er wonen. Het Nederlands dat in België wordt gebruikt, is standaardnederlands met Belgische woordenschat, uitspraak en regionale variëteiten. Mensen gebruiken vaak informeel het woord Vlaams (Flemish), maar dat kan naar verschillende dialecten of in bredere zin naar Belgisch Nederlands verwijzen. Het Belgisch Frans maakt deel uit van de bredere Franse taal en heeft enkele lokale woorden, uitspraken en taalgewoonten. Er bestaan ook regionale Romaanse variëteiten, hoewel standaardfrans in de meeste formele situaties in Wallonië overheerst. Duits is de officiële taal van de Duitstalige Gemeenschap in het oosten van België. Het wordt daar gebruikt in het lokale bestuur, het onderwijs, de media en het culturele leven. Taal heeft invloed op het openbaar bestuur, het onderwijs, de media, de politiek, culturele organisaties en veel werkplekken. Het gaat daarom om meer dan een persoonlijke voorkeur voor communicatie. Gemeenten communiceren meestal in de officiële taal of talen van hun gebied. Sommige gemeenten hebben bijzondere regelingen voor inwoners die een andere nationale taal gebruiken, maar daar mag niet overal van worden uitgegaan. Veel inwoners spreken extra talen, waaronder Engels en talen die met migratie verbonden zijn. Meertaligheid komt vaak voor, maar het leren van de belangrijkste officiële taal van de omgeving verbetert de toegang en het gevoel erbij te horen aanzienlijk.