Sining sa Canada

Ang sining sa Canada ay hindi iisang pambansang estilo. Kabilang dito ang biswal na sining, musika, sayaw, teatro, pelikula, panitikan, gawaing-kamay, disenyo, digital na likha, at mga anyong pinagsasama ang ilang disiplina. Ang sining ng mga katutubong bansa at pamayanan ng Canada (First Nations), mga katutubong mamamayan sa hilagang Canada (Inuit), at mga mamamayang may katutubong at Europeanong pinag-ugatan (Métis) ay nagmumula sa magkakaiba at natatanging tradisyong pangkultura at pansining. Ginagawa ang ilang likha para sa pampublikong pagpapakita o pagbebenta, samantalang ang iba ay may seremonyal, pampamilya, pampulitika, o pangkomunidad na kahulugang nangangailangan ng natatanging paggalang. Lalo nang mahalaga ang sining na Francophone sa Quebec at umuunlad din sa mga komunidad sa buong Canada. Nagdaragdag ng iba pang pananaw ang mga artistang Anglophone at mga artistang gumagamit ng katutubong, imigrante, pamana, at mga wikang pasenyas. Madalas na paksa ang lupain at likas na kapaligiran, ngunit sinusuri rin ng sining sa Canada ang mga lungsod, migrasyon, kolonyalismo, kasarian, lahi, teknolohiya, katatawanan, at pang-araw-araw na buhay. Maaaring hamunin ng kontemporaryong likha ang mga nakasanayang pambansang larawan. Ibinabahagi ng mga artista ang kanilang mga likha sa pamamagitan ng mga komersiyal na gallery, pampublikong museo, sentrong pinamamahalaan ng mga artista, pista, tagapaglathala, lugar ng pagtatanghal, online na plataporma, at mga kaganapang pangkomunidad. Nagkakaiba ang mga lugar na ito sa layunin, akses, at gastos. Mahalaga ang pampublikong suporta sa pamamagitan ng mga konseho ng sining, institusyong pangkultura, edukasyon, at mga programang pangkomunidad. Sinusuportahan din ang gawaing pansining ng pribadong pagbebenta, komisyon, tiket, donasyon, at iba pang kita. Mahalaga ang pagmamay-ari at mga protokol na pangkultura. Ang pagbili ng isang bagay ay hindi awtomatikong nagbibigay ng pahintulot na kopyahin ang disenyo nito, muling ilathala ang isang kuwento, o gamitin ang sagrado at partikular na imaheng pangkultura. Maaaring makilahok ang mga tao bilang manonood, mag-aaral, boluntaryo, mamimili, donor, o artista. Kadalasang pinakamadaling makatagpo ng mga likhang lampas sa tanyag na pambansang institusyon sa mga lokal na kaganapan at maliliit na lugar.