جوامع کانادا شامل مردم بومی (Indigenous peoples)، جمعیت‌های دیرینه، تازه‌واردان، ساکنان موقت و افرادی با هویت‌های ترکیبی‌اند. هیچ گروه یا سبک زندگی واحدی نماینده همه مردم نیست. همزیستی روزمره اغلب به مؤدب‌بودن، رعایت حریم شخصی، وقت‌شناسی، رعایت نوبت و احترام به اموال مشترک متکی است. این عادت‌ها متفاوت‌اند، بنابراین ارتباط روشن از فرض‌کردن اینکه همه یک قاعده نانوشته را می‌فهمند، مطمئن‌تر است. مدارس، محلهای کار، مسکن، حمل‌ونقل، تفریح و خدمات عمومی مردم را زیر قواعد رسمی گرد هم می‌آورند. حقوق و مسئولیت‌ها اهمیت دارند، اما نهادها ممکن است در توضیح‌دادن و اجرای آن‌ها با یکدیگر تفاوت داشته باشند. آرمان چندفرهنگیگرایی کانادا از مشارکت فرهنگی در چارچوبی مدنی و مشترک حمایت میکند. این آرمان نژادپرستی، پیش‌داوری، دسترسی نابرابر یا تعارض درباره هویت و تعلق را از میان نمی‌برد. روابط میان مردم بومی و غیربومی تحت تأثیر تاریخ استعمار و آشتیِ در حال انجام شکل گرفته است. احترام یعنی تاریخ‌های محلی را یاد بگیریم، مردم بومی را به‌عنوان جوامع معاصر بشناسیم و به اولویت‌های آنان گوش دهیم. اختلاف نظر در جامعه‌ای متنوع طبیعی است. واکنش‌های سازنده بر رفتار یا نیاز مشخص تمرکز می‌کنند، به هر فرد فرصت صحبت می‌دهند و بدون حمله به هویت، در پی راه‌حلی عملی هستند. زندگی محلهای با اقدامات کوچک و تکرارشونده قوی‌تر می‌شود. سلام‌کردن به مردم، کنترل صدا، مراقبت از فضاهای مشترک، ارائه کمک مناسب و پیوستن به فعالیت‌های محلی میتواند اعتماد ایجاد کند. مشارکت مدنی شامل رأی‌دادن در صورت واجد شرایط بودن، کار داوطلبانه، شرکت در نشست‌ها، پیوستن به انجمن‌ها و ارتباط با نهادهاست. مردم می‌توانند پیش از آنکه کاملاً جا بیفتند یا از نظر اجتماعی اعتمادبه‌نفس پیدا کنند، مشارکت کنند.
همزیستی در کانادا
همزیستی در کانادا به احترام روزمره، ارتباط روشن، قواعد مشترک و پذیرفتن تفاوتها بستگی دارد. مردم زبان‌ها، هویت‌ها، باورها، شکل‌های خانوادگی و رسم‌های گوناگونی را به مدارس، محلهای کار، ساختمان‌ها و محله‌های مشترک می‌آورند. همکاری زمانی بهتر پیش می‌رود که فراگیری به‌عنوان عادتی عملی در نظر گرفته شود.
VivAVia can make mistakes. Check important information.