خانواده در کانادا

هیچ الگوی واحدی برای خانواده کانادایی وجود ندارد. خانواده ممکن است شامل یک والد یا چند مراقب، زوج‌های متأهل یا مجرد، فرزندانی از طریق تولد یا فرزندخواندگی، خویشاوندان ناتنی، پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها و افراد دیگری با پیوندهای پایدار شبیه خانواده باشد. اصطلاح خانواده نزدیک اغلب به نزدیک‌ترین واحد خانوادگی یک فرد اشاره دارد، در حالی که خانواده گسترده می‌تواند شامل پدربزرگ‌ها، مادربزرگ‌ها، عمه‌ها، خاله‌ها، عموها، دایی‌ها، پسرعموها، دخترعموها، پسرخاله‌ها، دخترخاله‌ها و دیگر خویشاوندان باشد. خانواده انتخابی به افراد مورد اعتمادی گفته می‌شود که بدون آن‌که لزوماً خویشاوند قانونی یا زیستی باشند، مراقبتی شبیه خانواده ارائه می‌کنند. برخی خانواده‌ها در یک خانه زندگی می‌کنند، در حالی که برخی دیگر در خانه‌ها، استان‌ها، قلمروها یا کشورهای متفاوت ساکن هستند. فاصله می‌تواند نحوه سازمان‌دهی مراقبت را تغییر دهد، اما خودبه‌خود اهمیت پیوند را کم نمی‌کند. تنوع فرهنگی و بومی کانادا بر زندگی خانوادگی اثر می‌گذارد. زبان‌ها، سنت‌های خویشاوندی، جشن‌ها، نقش‌های مراقبتی و انتظارات میان نسل‌ها می‌توانند بسیار متفاوت باشند، حتی در یک خانواده. بزرگسالان ممکن است رابطه خود را از طریق ازدواج رسمی کنند، اما ازدواج تنها پایه زندگی خانوادگی نیست. معنای عملی یا قانونی ازدواج، رابطه بدون ازدواج، والد بودن، سرپرستی و مراقبت می‌تواند به موقعیت و استان یا قلمرو مربوطه بستگی داشته باشد. اعضای خانواده معمولاً در مراقبت از کودکان، مراقبت عاطفی، مسکن، غذا، حمل‌ونقل، پول یا کمک هنگام بیماری و سالمندی سهیم می‌شوند. این مسئولیت‌ها باید درباره‌شان گفت‌وگو شود، زیرا انتظارات ناگفته می‌توانند باعث رنجش شوند یا نیازهای مهم را بی‌پاسخ بگذارند. کودکان به امنیت، مراقبت قابل اعتماد، راهنمایی و فرصت‌هایی متناسب با سن برای بیان نظر خود نیاز دارند. بزرگسالان همچنان مسئول تصمیم‌های اصلی مربوط به مراقبت هستند، اما گوش دادن به کودکان می‌تواند به خانواده‌ها کمک کند نیازها و نگرانی‌های آنان را درک کنند. ممکن است بر سر استقلال، پول، کارهای خانه، فرهنگ، شریک زندگی یا مراقبت از خویشاوندان اختلاف ایجاد شود. خانواده‌های محترم می‌توانند بدون استفاده از ترس، تحقیر یا خشونت با یکدیگر اختلاف نظر داشته باشند. پیوندهای خانوادگی می‌توانند منبع مهم هویت و حمایت باشند، اما خویشاوندان به‌طور خودکار دسترسی نامحدود به وقت، خانه، پول یا زندگی خصوصی فرد ندارند. حتی درون خانواده نیز ممکن است مرزبندی و حمایت بیرونی لازم باشد.