دوستی در کانادا

دوستی انتخابی است، نه رابطه‌ای که یک قانون رسمی آن را تعیین کند. در کانادا، ممکن است فرد دوستان معمولی، دوستانی بر اساس فعالیت مشترک، دوستانی دور از خود و تعداد کمتری دوست نزدیک داشته باشد که مسائل شخصی را با آن‌ها در میان می‌گذارد یا از آن‌ها حمایت قابل‌توجهی دریافت می‌کند. دوستی‌ها اغلب با تماس‌های مکرر در یک محیط مشترک آغاز می‌شوند. معمولاً زمانی عمیق‌تر می‌شوند که هر دو نفر گفت‌وگو را آغاز کنند، برای یکدیگر وقت بگذارند و به‌تدریج تجربه‌ها یا افکار خصوصی خود را در میان بگذارند. الگوهای دوستی در کانادا متنوع‌اند. بعضی افراد مرتب و صریح ارتباط برقرار می‌کنند، در حالی که دیگران مراقبت خود را از طریق کمک عملی، دیدارهای گاه‌به‌گاه، شوخی، غذا یا مشارکت در سنت‌های فرهنگی و اجتماعی نشان می‌دهند. برنامه‌ریزی اغلب به دعوتی مستقیم نیاز دارد. مشخص کردن فعالیت، مکان و زمان، پذیرش یا رد دعوت یا پیشنهاد گزینه‌ای دیگر را برای طرف مقابل آسان‌تر می‌کند. اعتماد زمانی رشد می‌کند که دوستان قابل‌اعتماد باشند و با اطلاعات شخصی با دقت رفتار کنند. محرمانگی اهمیت دارد، هرچند وقتی کسی با خطر جدی روبه‌روست، ممکن است لازم باشد اطلاعات با افراد یا نهادهای مناسبِ کمک‌رسان در میان گذاشته شود. دوستی سالم هم صمیمیت و هم استقلال را ممکن می‌کند. یک دوست می‌تواند دوستان دیگری داشته باشد، به زمانی برای تنهایی نیاز داشته باشد، دعوتی را رد کند یا نظری متفاوت داشته باشد، بدون اینکه به رابطه خیانت کرده باشد. حمایت باید در طول زمان متقابل باشد، هرچند در هر لحظه دقیقاً برابر نخواهد بود. ممکن است یکی از دوستان هنگام بیماری یا بحران به مراقبت بیشتری نیاز داشته باشد، اما الگوی پایدار بهره‌کشی می‌تواند به رابطه آسیب بزند. دوستی‌ها گاهی به این دلیل تغییر می‌کنند که افراد جابه‌جا می‌شوند، مدرسه یا شغل خود را عوض می‌کنند، وارد مراحل جدید زندگی می‌شوند یا اولویت‌های متفاوتی پیدا می‌کنند. یک دوستی می‌تواند کم‌فعالیت‌تر شود، بدون اینکه هیچ‌کدام از دو نفر بد یا مقصر باشند. حتی در محیطی دوستانه نیز ممکن است فرد احساس تنهایی کند. فعالیت‌های گروهی منظم، کار داوطلبانه، تفریح، سازمان‌های فرهنگی و فضاهای اجتماعی می‌توانند تماس‌های مکرری ایجاد کنند که دوستی از میان آن‌ها شکل بگیرد.