تاریخ در کانادا

سرزمین‌هایی که امروز کانادا نامیده می‌شوند، از مدت‌ها پیش از ورود اروپاییان محل زندگی مردمان بومی بوده‌اند. ملل نخستین (First Nations) و اینوئیت‌ها (Inuit) حکومت‌ها، شبکه‌های تجاری، زبان‌ها، قوانین، فناوری‌ها و روابط متمایزی با سرزمین ایجاد کردند. ماهیگیری، تجارت، اسکان و رقابت امپراتوری‌های اروپایی به‌تدریج گسترش یافت. مستعمره‌های فرانسه، که اغلب فرانسه نو نامیده می‌شدند، پیش از آن شکل گرفتند که بریتانیا کنترل سرزمین‌های مهم فرانسه را به دست گیرد؛ در همین حال، ملت‌های بومی همچنان بازیگران اساسی سیاسی و اقتصادی بودند. پیمان‌ها در بسیاری از مناطق میان مردمان بومی و تاج‌وتخت روابطی ایجاد کردند، اما معنا و اجرای آن‌ها همچنان مورد اختلاف است. برخی بخش‌های کانادا تحت پوشش پیمان‌ها قرار گرفتند، در حالی که سرزمین‌های دیگر بدون پیمان تصرف یا مسکونی شدند. کنفدراسیون در سال 1867 از طریق اتحاد چند مستعمره، قلمرو کانادا را ایجاد کرد. استان‌ها و قلمروهای بیشتری بعدها به آن پیوستند یا ایجاد شدند و نظام فدرال کنونی را شکل دادند. دولت‌های کانادا سیاست‌هایی را دنبال کردند که مردمان بومی را جابه‌جا و کنترل می‌کرد. نظام ذخیره‌گاه‌ها، مدارس شبانه‌روزی، محدودیت‌های فرهنگی و دیگر اقدامات استعماری آسیب‌های ماندگاری ایجاد کردند که همچنان بر جوامع اثر می‌گذارند. مهاجرت و جابه‌جایی جمعیت، مردم و اقتصاد را دگرگون کرد. گروه‌های گوناگون به ساخت جوامع و نهادها کمک کردند، در حالی که سیاست‌های طردکننده و نژادپرستی، افرادی را که می‌توانستند وارد کشور شوند، رأی بدهند، کار کنند، مالک دارایی باشند یا با امنیت به جامعه تعلق داشته باشند محدود کرد. کانادا در جنگ‌های جهانی شرکت کرد و به‌مرور استقلال سیاسی بیشتری به دست آورد. جنبش‌های اجتماعی نیز حقوق رأی، شرایط کار، حمایت از زبان‌ها، حقوق بشر و جایگاه زنان و جوامع اقلیت را تغییر دادند. تاریخ معاصر کانادا شامل بحث‌های ادامه‌دار درباره کبک، فدرالیسم، مهاجرت، حقوق بومیان، آشتی، قدرت منطقه‌ای و هویت ملی است. تاریخ در نهادها، نام‌های مکان‌ها، حافظه عمومی و نتایج نابرابر همچنان قابل مشاهده است.