Հանցագործություններ Ֆրանսիայում

Ֆրանսիայում հանցագործությունները քննվում են ազգային արդարադատության համակարգում, սակայն առաջինը դիմելի ծառայությունը մասամբ կախված է վայրից և իրավիճակից։ Խոշոր քաղաքներում սովորաբար գործում է Police nationale-ը, իսկ Gendarmerie nationale-ը մեծ դեր ունի գյուղական վայրերում, փոքր համայնքներում և տրանսպորտային ուղիներում։ Police nationale-ը և Gendarmerie nationale-ը քննում են իրավախախտումները, պաշտպանում հանրությանը, ընդունում հաղորդումներ և արձագանքում անհետաձգելի դեպքերին։ Տեղական Police municipale-ը հիմնականում աջակցում է հասարակական կարգի պահպանմանը և կիրառում տեղական կանոնները. այն չի փոխարինում ազգային քննիչներին կամ դատարաններին։ Հանցագործության պաշտոնական բողոքը կոչվում է plainte։ Այն գրանցում է ենթադրյալ իրավախախտման մասին հաղորդումը՝ հնարավոր քննության համար, և այն կարող է ներկայացնել տուժողը կամ օրենքով դրա իրավունքն ունեցող մեկ այլ անձ։ Main courante-ը տարբերվում է plainte-ից։ Այն գրանցում է հաղորդված փաստերը, բայց սովորաբար քրեական հետապնդում սկսելու պահանջ չէ, թեև իշխանությունները կարող են գործել, եթե տեղեկությունը լուրջ վտանգ կամ իրավախախտում է բացահայտում։ Առօրյա տարածված ռիսկերն են գրպանահատությունը, պայուսակի ու հեծանիվի գողությունը, բնակարանային գողությունը, վճարային խարդախությունը, անձի կամ կազմակերպության կեղծ ներկայանալը և առցանց խաբեությունները։ Մարդաշատ տրանսպորտը, զբոսաշրջային վայրերը, գիշերային կյանքի թաղամասերը և վատ պաշտպանված թվային հաշիվները կարող են հանցագործների համար հնարավորություններ ստեղծել, բայց հանցագործություն կարող է տեղի ունենալ ցանկացած վայրում։ Բռնության, սեռական հանցագործությունների, հետապնդման, ընտանեկան բռնության, խտրականության և սպառնալիքների դեպքերում հատուկ զգուշություն է անհրաժեշտ։ Տուժողը նախ պետք է ապահովության հասնի, անհրաժեշտության դեպքում բժշկական օգնություն ստանա և պահպանի հաղորդագրությունները, լուսանկարները, վկաների տվյալները կամ այլ ապացույցներ՝ առանց ենթադրյալ հանցագործի հետ առերեսվելու։ Հաղորդումից հետո ոստիկանները կամ ժանդարմները կարող են հավաքել ցուցմունքներ ու ապացույցներ և գործն ուղարկել պետական մեղադրողին՝ procureur de la République-ին։ Մեղադրողը որոշում է քրեական գործի հետագա ընթացքը, իսկ դատարանները որոշում են մեղավորությունն ու պատիժը, եթե գործը հասնում է դատաքննության։ Տուժողները կարող են տեղեկություն, գործնական աջակցություն, իրավական ուղղորդում, պաշտպանություն կամ փոխհատուցման ընթացակարգերում օգնություն ստանալ։ Մասնագիտացված միություններն ու հանրային ծառայությունները կարող են օգնել նաև այն դեպքում, երբ անձը վստահ չէ՝ արդյոք պաշտոնական բողոք ներկայացնի։ Կանխարգելումը նվազեցնում է հանցագործության հնարավորությունը, բայց երբեք պատասխանատվությունը չի դնում տուժողի վրա։ Լավ լուսավորությունը, ապահով կողպեքները, մարդաշատ վայրերում զգոնությունը, առցանց տեղեկությունների ուշադիր ստուգումը և արտակարգ իրավիճակների հստակ ծրագիրը օգտակար պաշտպանական միջոցներ են, մինչդեռ օրենքի կիրառման պատասխանատվությունը մնում է հանրային իշխանությունների վրա։