Strafrecht in Frankriek

’t Franse strafrecht heet droit pénal. ’t bepaalt welke handelingen strafbaar zien, onder welke voorwaarden iemand verantwoordelik is, welke verweren beschikbaar zien, welke straffen kunnen gelden en volgens welke procedure ’n zaak wordt beslist. ’n Strafbaar feit heet ’n infraction. De Franse wet verdeelt strafbare feiten traditioneel in contraventions, délits en crimes, met voor elke categorie versjillende procedures en rechtbanke. Politie en gendarmerie onderzoeken vermoedelijke strafbare feiten onder rechterlik toezicht. De procureur de la République, oftewel openbare aanklager, beslist welke gemelde zaken verdergaan en via welke procedure. ’n Verdachte kan vrijwillig worden verhoord of onder politiehechtenis worden geplaatst, garde à vue geheten, wanneer aan de wettelijke voorwaarden is voldaan. Hechtenis kent procedurele waarborgen, waaronder informatie over de verdenking en belangrieke verdedigingsrechten. Bij ingewikkeldere of ernstigere zaken kan ’n juge d’instruction betrokken zien. Deze onderzoeksrechter verzamelt bewijs zowel vóór als tegen de persoon die wordt onderzocht en is neet de rechter die de rechtszaak behandelt. Strafrechtbanken beoordelen ’t bewijs, de juridische verantwoording en eventuele straf. Mogelijke uitkomsten zien seponering, vrijspraak, boetes, beperkingen, maatregelen binnen de gemeenschap, gevangenisstraf of wettelijk toegestane combinaties daarvan. ’n Slachtoffer kan ’n strafbaar feit melden en schadevergoeding eisen. Door waar passend partie civile te waere, kan ’t slachtoffer aan de strafprocedure deelnemen en ’n civiele schadeclaim indienen. Tegen ’n definitieve strafrechtelike beslissing kan soms beroep of ’n ander vastgelegd rechtsmiddel worden ingesteld. De beschikbare route hangt aaf van de beslissing en procedure; bewaar daarom de volledige kennisgeving.