Milieu in Frankrijk

Milieubeleid in Frankrijk wordt vaak milieubescherming genoemd, of bescherming van het milieu (protection de l’environnement), terwijl de bredere overgang naar een schonere samenleving bekendstaat als de ecologische transitie (transition écologique). Nationale instellingen bepalen de hoofdlijnen, maar regio’s, departementen, gemeenten en intergemeentelijke bestuursorganen hebben ook praktische taken. Frankrijk kent veel verschillende leefomgevingen, waaronder Atlantische en mediterrane kusten, bergen, bossen, rivieren, wetlands, landbouwgrond en ecosystemen overzee. Elke omgeving heeft haar eigen drukfactoren, zoals stedelijke groei, vervuiling, watergebruik, branden, erosie of schade aan leefgebieden van wilde dieren. Beschermde gebieden helpen landschappen, planten en dieren te behouden. Daaronder vallen nationale parken, regionale natuurparken, natuurreservaten, beschermde zeegebieden en Europese Natura 2000-gebieden, hoewel elk type andere regels en doelen heeft. Water wordt beheerd door overheidsinstanties, stroomgebiedorganisaties, lokale diensten, boeren, bedrijven en huishoudens. De belangrijkste doelen zijn veilig drinkwater, gezonde rivieren en grondwater, zorgvuldig gebruik tijdens droge perioden, overstromingspreventie en de behandeling van afvalwater. Luchtkwaliteit is vooral belangrijk rond steden, wegen, industrie en bepaalde verwarmingssystemen. Publieke maatregelen kunnen bestaan uit het monitoren van vervuiling, het verbeteren van openbaar vervoer, het ondersteunen van lopen en fietsen, het aanpassen van verwarmingsmethoden en het beperken van de meest vervuilende activiteiten op kwetsbare plaatsen. Afvaldiensten worden voornamelijk lokaal georganiseerd, waardoor kleuren van afvalbakken en inzamelmethoden per gemeenschap kunnen verschillen. Veelvoorkomende praktijken zijn afvalscheiding (tri des déchets), dus het scheiden van afval, aparte glasinzameling, recyclingbrengpunten (déchèteries), composteren, hergebruik en speciale verwerking van gevaarlijke voorwerpen. Energie en vervoer zijn centrale onderdelen van de ecologische transitie van Frankrijk. Het land combineert kernenergie, hernieuwbare energie, energiebesparende maatregelen, spoorwegen, openbaar vervoer, fietsen en schonere voertuigen, terwijl discussies over kosten, ruimtegebruik, veiligheid en rechtvaardigheid doorgaan. Milieumaatregelen bieden kansen voor gezondere leefomgevingen, een lager gebruik van grondstoffen, nieuwe vaardigheden en veerkrachtigere gemeenschappen. Hun beperkingen zijn onder meer tegenstrijdige behoeften, ongelijke lokale capaciteit, kosten voor huishoudens, ingewikkelde verantwoordelijkheden en het feit dat individuele keuzes publieke planning en actie van bedrijven niet kunnen vervangen.