Vivenda en Francia

Unha vivenda de alugueiro chámase logement e o contrato de arrendamento é un bail. Pódese alugar directamente á persoa propietaria ou a través dunha axencia inmobiliaria, chamada agence immobilière. O dossier de solicitude adoita incluír información sobre identidade, ingresos, traballo, estudos e avalista. Só se deben compartir os documentos pertinentes, preferiblemente por unha vía segura. Loyer é o alugueiro; charges son gastos adicionais do edificio ou dos servizos. Os subministros, internet, aparcamento, calefacción e outros elementos poden estar incluídos, calcularse por adiantado ou contratarse por separado. O dépôt de garantie é unha fianza. É distinta do alugueiro, dos gastos da axencia, dos pagamentos anticipados e do compromiso dun avalista. Un état des lieux rexistra o estado da vivenda cando a persoa inquilina entra e cando a deixa. As anotacións detalladas e as fotografías datadas axudan a demostrar que danos ou defectos xa estaban alí. As persoas inquilinas adoitan necesitar un seguro da vivenda que cubra os riscos do alugueiro. A póliza, o enderezo asegurado, a data de inicio, as exclusións e o xustificante de cobertura deben corresponderse co contrato. A responsabilidade polas reparacións e o mantemento repártese entre a persoa inquilina e a propietaria segundo o tipo e a causa do problema. Cómpre comunicar e documentar axiña calquera perigo urxente, dano por auga ou avaría grave. A vivenda social coñécese normalmente como logement social ou HLM e conta cun sistema propio de solicitude e asignación. A demanda e os tempos de espera varían moito segundo o lugar e a situación do fogar.