Religie in Frankriek

In Frankriek bestaan veel religieuze en niet-religieuze manieren van leven. Het katholieke christendom heeft historisch veel invloed gehad, terwijl ook de islam, het protestantse christendom, het jodendom, het boeddhisme, andere religies en humanistische of atheïstische levensbeschouwingen aanwezig zijn. Religieus leven kan bestaan uit erediensten, gebed, studie, eetgewoonten, kleding, feesten, liefdadigheid en familieceremonies. Niet iedereen die zich met een religie identificeert, volgt dezelfde gebruiken of heeft dezelfde opvattingen. Laïcité (laïcité) is een centraal Frans beginsel dat betrekking heeft op openbaar gezag en religie. In grote lijnen hoort de staat neutraal te blijven tegenover religies en tegelijk de gewetensvrijheid binnen de rechtsorde te beschermen. Laïcité betekent niet simpelweg dat religie verboden is of moet verdwijnen. De toepassing hangt af van de context, en de regels voor overheidsinstanties zijn niet automatisch dezelfde als die voor het privéleven. Veel kerken, kathedralen, synagogen, moskeeën, tempels, begraafplaatsen en bedevaartsoorden zijn zowel actieve religieuze plaatsen als onderdelen van het culturele erfgoed. Bezoekers horen toerisme van eredienst te onderscheiden en zich respectvol te gedragen. De religieuze geschiedenis van Frankriek omvat conflicten, vervolging, emancipatie, migratie en veranderende verhoudingen tussen instellingen en de staat. Deze ervaringen helpen verklaren waarom geloof, neutraliteit, identiteit en zichtbaarheid in het openbare leven tot felle discussies kunnen leiden. Dagelijks samenleven hangt af van vrijheid en wederzijds respect. Iemand mag niet worden teruggebracht tot een veronderstelde religie, en religieuze identiteit mag niet worden afgeleid uit een naam, uiterlijk, afkomst of kleding. Plaatselijke gebruiken kunnen zelfs binnen hetzelfde geloof verschillen. De beste manier om een gebruik te begrijpen, is een respectvolle, relevante vraag te stellen en de betrokkene zelf diens behoeften te laten beschrijven.