Ավանդույթները Ֆրանսիայում

Ավանդույթը փոխանցվող, կրկնվող կամ միտումնավոր վերակենդանացվող սովորույթ է։ Ֆրանսիայում ավանդույթները կարող են վերաբերել երկրին, տարածաշրջանին, քաղաքին, կրոնին, մասնագիտությանը, դպրոցին կամ մեկ ընտանիքի։ Հուլիսի 14-ի ազգային տոնն ուղեկցվում է պետական արարողություններով, հավաքներով, հրավառությամբ ու տեղական այլ միջոցառումներով։ Այն կապում է այսօրվա տոնակատարությունը Հանրապետության պատմության ու խորհրդանիշների հետ։ Տարեկան շրջանն ընդգրկում է նաև Նոր տարին, Զատիկը, Սուրբ Ծնունդը, դպրոցական արձակուրդները, բերքահավաքի միջոցառումները և տեղական սրբերի կամ հովանավորների տոները։ Մարդիկ կարող են նշել դրանք որպես կրոնական առիթ, մշակութային սովորույթ կամ ընտանեկան ժամանակ, կամ ընդհանրապես չնշել։ Ուտելիքը հաճախ ավանդույթ է կրում։ Օրինակներ են ձմռանը galette des rois-ը միասին ուտելը, տարածաշրջանային ուտեստներ պատրաստելը, շուկաներից գնումներ կատարելը կամ երկար ընտանեկան սեղանի շուրջ հավաքվելը։ La rentrée-ն հիմնական ամառային արձակուրդից հետո դպրոց ու աշխատանք վերադառնալու շրջանն է։ Սա տոն չէ, բայց ֆրանսիական օրացույցում այն կարևոր հասարակական նոր մեկնարկ է։ Տարածաշրջանային ավանդույթներն ընդգրկում են տարբեր լեզուներ, հագուստներ, պարեր, երաժշտություն, մարզաձևեր, երթեր, արհեստներ ու բաղադրատոմսեր։ Բրետանիի, Կորսիկայի, Էլզասի, Բասկերի երկրի, Պրովանսի, արտերկրյա Ֆրանսիայի և այլ վայրերի ավանդույթները նույնը չեն։ Գյուղական տոնախմբությունները, տոնավաճառները, երաժշտական միջոցառումները, հարևանների ընթրիքներն ու միությունների գործունեությունն օգնում են մարդկանց հանդիպել տեղում։ Որոշ սովորույթներ հին են, իսկ մյուսները վերջերս են ստեղծվել և դարձել կրկնվող, որովհետև համայնքներն այդպես են ընտրել։ Ավանդույթները կարող են պատկանելության զգացում ստեղծել, բայց կարող են նաև մարդկանց դուրս թողնել կամ թաքցնել տարաձայնությունները։ Առողջ ավանդույթները թույլ են տալիս հարցեր տալ, կամավոր մասնակցել, հարմարեցնել սովորույթները և հարգել տարբեր համոզմունքներն ու ընտանեկան հանգամանքները։