ხელოვნება საქართველოში

საქართველოში ხელოვნება გვხვდება სასულიერო სივრცეებში, სახლებში, მუზეუმებში, ქუჩებში, თეატრებში, სახელოსნოებსა და ბუნებრივ გარემოში. მას ხშირად ერთდროულად რამდენიმე მნიშვნელობა აქვს, მათ შორის სილამაზე, რწმენა, სტატუსი, მეხსიერება და რეგიონული იდენტობა. საეკლესიო არქიტექტურა და კედლის მხატვრობა ქვეყნის მხატვრული მემკვიდრეობის მნიშვნელოვანი ნაწილია. მათი ფორმები საუკუნეების განმავლობაში ვითარდებოდა და განსხვავდება ადგილმდებარეობის, პერიოდის, დანიშნულებისა და ხელმისაწვდომი მასალების მიხედვით. ხელნაწერები, ხატები, ლითონის ნაკეთობები და მინანქარი აჩვენებს მჭიდრო კავშირს წერას, ღვთისმსახურებას, ოსტატობასა და მფარველობას შორის. ეს ნივთები უნდა გავიგოთ როგორც ხელოვნების ნიმუშები და როგორც რელიგიური ცხოვრების ნაწილები. რეგიონულ ხელოსნობაში შედის ქსოვა, ქარგვა, კვეთა, კერამიკა, სამკაულების დამზადება და ნაბდის დამზადება. ზოგიერთი მათგანი ყოველდღიურ საქმიანობად რჩება, სხვებს კი პროფესიონალი ოსტატები ინარჩუნებენ ან ახალ ფორმას აძლევენ. საქართველოს ლიტერატურის, თეატრის, მუსიკის, ცეკვისა და კინოს ძლიერი ტრადიციები აქვს. ამ ხელოვნებამ შეიძლება გამოიკვლიოს ოჯახი, ძალაუფლება, იდენტობა, იუმორი, დანაკარგი და დაძაბულობა ტრადიციასა და ცვლილებას შორის. საბჭოთა პერიოდმა გავლენა მოახდინა სამხატვრო განათლებაზე, საჯარო ძეგლებზე, არქიტექტურაზე, ცენზურასა და პროფესიულ დაწესებულებებზე. ხელოვანები ზოგჯერ ოფიციალურ სისტემაში მუშაობდნენ, ზოგჯერ კი მის გასაკრიტიკებლად ირიბ გამოხატვას იყენებდნენ. თანამედროვე ქართველი ხელოვანები იყენებენ ფერწერას, ინსტალაციას, პერფორმანსს, ვიდეოს, დიზაინს, ფოტოგრაფიასა და ციფრულ მედიას. ბევრი მათგანი იკვლევს მიგრაციას, გენდერს, მეხსიერებას, ურბანულ განვითარებას, კონფლიქტს, ეკოლოგიას ან პოსტსაბჭოთა ცხოვრებას. ყველაფერს, რასაც ტრადიციულად ასაღებენ, ერთი და იგივე წარმოშობა ან ხარისხი არ აქვს. ტურისტულ ნივთებს, საოჯახო ხელოსნობას, სასულიერო ნამუშევრებსა და ექსპერიმენტულ ხელოვნებას სხვადასხვა დანიშნულება აქვს და ერთიანი კრიტერიუმით არ უნდა შეფასდეს.