Parastina xerîdaran li Gurcistanê

Xerîdar bi gelemperî kesek e ku bi giranî li derveyî bazirganî an pîşeya xwe tev digere; bazirgan jî ji bo armancên karsaziyê tev digere. Ev cudahî girîng e, ji ber ku parastinên taybet ên xerîdaran hemû firotina kesane an kirîna karsaziyê nagirin. Berî kirînê, divê bazirgan agahdariya girîng bi awayekî zelal pêşkêş bike da ku xerîdar bikaribe bi agahdariyê biryarê bide. Divê nasnameya bazirgan, taybetmendiyên sereke, bihayê giştî û şertên girîng neyên veşartin an şaş nîşandan. Reklam û kiryarên firotanê divê adil bin. Daxuyaniyên derewîn, veşartina agahdariya bingehîn an zexta zêde dikarin rê li ber biryara azad û bi agahdariya xerîdar bigirin. Divê tişt li gorî danasîna xwe û hêviyên lihevkirî bin. Divê xizmet li gorî peymanê û bi asta lênêrînê ya ku qaîdeyên qanûnî û peymanî yên derbasdar dixwazin were pêşkêşkirin. Dema hilberek an xizmetek lihevhatî nebe, çareseriyên gengaz dikarin tamîrkirin, guhertin, kêmkirina bihayê, dawîanîna peymanê an berdêlê bigirin. Rêza rast û hebûna her çareseriyê bi celebê pirsgirêkê û guncawbûna wê çareseriyê ve girêdayî ye. Garantiyeke bazirganî sozdayînek zêde ya firoşkar an hilberîner e. Ew dikare parastinê zêde bike, lê nivîsa wê bixwe mafên ku ji qanûnê derdikevin ji holê ranake. Danûstandinên dûr û yên li derveyî cihê karsaziyê dikarin erkên taybet ên agahdarkirinê û mafên vekişînê hebin. Îstîsna dikarin hebin; ji ber vê yekê divê xerîdar celebê danûstandinê kontrol bike, berî ku texmîn bike ku dikare her kirînekê vegerîne. Gelek caran gilî bi bazirgan re dest pê dike û divê kirîn, pirsgirêk, delîl û çareseriya xwestî diyar bike. Heke çareserî neyê dîtin, li gorî rewşê dibe ku saziya xerîdaran, rêgezek din a çareseriyê an dadgeh têkildar be. Parastina xerîdaran adaletê baştir dike, lê her kirîna ku dilê xerîdar têr neke misoger nake. Xweyîbûnê asayî, bikaranîna şaş, danûstandinên kesane, guhertina tercîhê û delîlên lawaz dikarin daxwazekê sînordar bikin.