ოჯახი საქართველოში

საქართველოში ოჯახს შეიძლება ბევრი ფორმა ჰქონდეს: მშობლებისა და შვილებისგან შემდგარი ოჯახი, წყვილი, მარტოხელა მშობლის ოჯახი, რამდენიმე თაობის საერთო საცხოვრებელი ან ცალ-ცალკე მცხოვრები ნათესავები. საქართველოში ოჯახის ერთი, ყველასთვის საერთო მოდელი არ არსებობს. ქართული სიტყვა ოჯახი (ოჯახი) ნიშნავს ოჯახს ან შინაურ მეურნეობას. ნათესავები (ნათესავები) მოიცავს ბებია-ბაბუას, დეიდებს, მამიდებს, ბიძებს, ბიძაშვილებსა და სხვა ნათესავებს. გაფართოებული ოჯახის წევრები შეიძლება მონაწილეობდნენ დღესასწაულებში, ზრუნვაში, რჩევების მიცემასა და ყოველდღიურ გადაწყვეტილებებში. მათი მონაწილეობა შეიძლება სასარგებლო იყოს, თუმცა სხვადასხვა ოჯახსა და ადამიანში განსხვავდება. ზოგი შინამეურნეობა იზიარებს საცხოვრებელს, კვებას, ბავშვებზე ან ხანდაზმულებზე ზრუნვას თუ ფინანსურ ხარჯებს. სხვები ამ პასუხისმგებლობებს ცალ-ცალკე ინაწილებენ, განსაკუთრებით მაშინ, როცა ნათესავები სხვადასხვა ქალაქში ან ქვეყანაში ცხოვრობენ. ოჯახური შეკრებები შეიძლება მოიცავდეს დაბადების დღეებს, ქორწილებს, რელიგიურ დღესასწაულებს, დაკრძალვებსა და საერთო სუფრას. სუფრა (სუფრა), ორგანიზებული ქართული ნადიმი, ნათესავებს ერთად კრებს და შეიძლება მას თამადა (თამადა) უძღვებოდეს, რომელიც სადღეგრძელოებს წარმართავს. ხანდაზმული ნათესავების პატივისცემა გავრცელებულია, მაგრამ ასაკი სხვა ადამიანის უფლებებსა და არჩევანს არ აუქმებს. ჯანსაღი ოჯახი ზრუნვასა და ტრადიციას თანხმობასთან, პირად სივრცესა და ინდივიდუალურ საჭიროებებთან აბალანსებს. ოჯახურმა წრემ შეიძლება ადამიანს კუთვნილების განცდა და პრაქტიკული დახმარება მისცეს ავადმყოფობის, უმუშევრობის, გადასვლის ან ბავშვზე ზრუნვის დროს. ამავე დროს, ნათესავების მოლოდინებმა შეიძლება ზეწოლა შექმნას განათლების, სამუშაოს, ქორწინების ან საცხოვრებელი პირობების შესახებ შეთანხმებაზე. სამართლებრივი კავშირი, ემოციური სიახლოვე და ერთად ცხოვრება სხვადასხვა რამეა. ადამიანი შეიძლება კანონით ნათესავი იყოს, მაგრამ ახლო ურთიერთობა არ ჰქონდეს, ან არანათესავს საკუთარი ოჯახის წევრად მიიჩნევდეს.