Qanûna karê li Gurcistanê

Têkiliyên karê li Gurcistanê bi piranî ji hêla qanûnên karê, peymana karê û rêzikên derbasdar ên cihê karê ve têne birêvebirin. Dema ku rêzikên karê bersiva tevahî nadin, bingehên giştî yên qanûna medenî jî dikarin girîng bin. Peymana karê kar, meaş, cihê karê, rêxistina karê û şertên din rave dike. Tewî ku têkiliyek nefermî dest pê kiribe, rastiyên karê dikarin nîşan bidin ku kes wek karmend dixebite, ne wek peykarê serbixwe. Bi gelemperî karmend erkdar e ku karê xwe bi dilsozî pêk bîne û rêwerzên qanûnî bişopîne. Kardêr divê meaşa lihevkirî bide, parastinên qanûnî rêz bigire û kar bi baldarî ji bo tenduristî û ewlehiyê rêxistin bike. Dema karê, bêhnvedan, betlaneyên fermî û betlaneyên din di qadên ku bi rêkûpêk tên birêvebirin de ne. Mafê rastîn dikare girêdayî qanûn, peyman û rewşa karmend be; ji ber vê yekê divê bername û pejirandin bên tomar kirin. Muameleya wekhev prensîbeke girîng a qanûna karê ye. Biryaran derbarê kirêkirin, meaş, bilindkirin, ceza û ji kar derxistinê de divê li ser cudakarîya qedexekirî nebin. Kar dikare bi lihevkirin, îstifa, qedîna rêkeftineke dem-sînorkirî, ji kar derxistin an sedemeke din a naskirî biqede. Sedema hatî gotin, pêvajoya pêwîst û delîl dikarin diyar bibin dema ku bidawîkirin tê dijberîkirin. Pirsgirêkên cihê karê pir caran pêşî ji rêveberek an têkiliyekî çavkaniyên mirovan re tên gotin. Lêkolîna karê, navbeynkariya, danûstandin an pêvajoya dadgehê dikarin li gorî ku mijar ewlehî, mafên nedayî, cudakarî an bidawîkirina karê ye, guncaw bin. Xebatkar dikarin di çarçoveya qanûnê de rêxistin bibin û bi hev re tevbigere. Sendîkayên kar dikarin berjewendiyên hevpar temsîl bikin, lê rola wan li gorî cihê karê û sektôrê diguhere. Qanûna karê parastinên herî kêm ava dike, lê her ezmûneke neheq nahêle û domandina karê garantî nake. Bi gelemperî xebatkar hewceyê rastiyên zelal, tomarên piştgir û çareseriyeke ku qanûn destûr dide ye.