Têkiliya evîndarî li Gurcistanê

Têkiliya evîndarî têkiliyek hestyarî an nêzîk a ku her du kes bi hev razî ne. Li Gurcistanê dikare gelek şêweyan bigire, wek nasîn, hevjiyaneke pabend, zewac an têkiliyeke ku nepenî dimîne. Mirov dikarin bi riya hevalên hevpar, dibistan, kar, çalakiyên civakî, danûstandina serhêl an jiyana rojane hev bibînin. Nasandina ji aliyê xizm an hevalan ve dikare deriyê têkiliyê veke, lê tu mecbûriyeteke nasînê nade. Hin kes hevdîtina kevneşopî û agahdariya zû ya malbatê tercîh dikin; yên din nasînê heta ku têkilî ava bibe ji malbatê cuda dihêlin. Temen, ol, cih, kesayetî û paşxaneya malbatê dikarin bandorê li van tercîhan bikin. Hevnasîn dikare meş, qehwexane, xwarin, bûyerên çandî an hevdîtin bi hevalan re dihewîne. Kesê ku vedixwîne dikare pêşniyar bike ku pere bide, lê divê cot li ser lêçûnên xwe biaxivin, ne ku adeteke yekane wek qaîdeya giştî bihesibînin. Razîbûn divê azad, agahdar, ji bo tiştekî taybet û vegerbar be. Erêkirina hevdîtinekê, têkiliyê an nêzîkbûneke laşî ya berê, bi xweberî erêkirina nêzîkbûna paşê nîne. Hevkar dikarin li ser taybetbûn, pêwendiya bi hev re, nîşandana evînê li ber çavan, zewac, zarok, ol an cihê jiyanê ramanên cuda hebin. Axaftina rasterast li ser van mijaran ewletir e ji texmîna wan li gorî kevneşopiya herêmî. Nêrîna malbatê ji bo hin cotan dikare pir girîng be, ji bo yên din hindik. Divê her du hevkar bi hev re biryar bidin ka çi agahdarî parve bikin û xizm çiqas bandorê li wan bikin. Çavdêrî, gef, veqetandin, şermkirin û kontrolkirina pereyan nîşanên hişyariyê ne, ne delîla evînê. Kesê ku bi xetereyê re rû bi rû ye divê ewlehiyê pêş bixe û ji kesekî pêbawer an xizmeteke herêmî ya guncaw alîkariyê bixwaze.