Criminaliteit in Duitsland

Criminaliteit is geen afzonderlijk gedrag, maar een verzamelbegrip voor strafbare feiten. Of een handeling strafbaar is en welke gevolgen mogelijk zijn, wordt in Duitsland bepaald door de geldende strafwetten. Veelvoorkomende vormen zijn diefstal, bedrog, lichamelijk letsel, beschadiging van spullen, bedreiging en misdrijven op internet. Sommige feiten zijn gericht tegen afzonderlijke mensen, andere tegen bedrijven, de staat of de samenleving. De politie wendt acute gevaren af, neemt aangiften op en doet onderzoek. Het openbaar ministerie leidt het strafrechtelijk onderzoek en beslist na het onderzoek hoe de zaak verdergaat. Rechtbanken beoordelen beschuldigingen onafhankelijk en beslissen over schuld en mogelijke rechtsgevolgen. Tot een veroordeling definitief is, geldt een verdachte als onschuldig. Een strafprocedure begint vaak met een aangifte of met vaststellingen die de autoriteiten zelf doen. Daarna worden sporen veiliggesteld, betrokkenen verhoord en verdere bewijzen verzameld. Een aangifte informeert de autoriteiten over een mogelijk strafbaar feit. Bij sommige feiten kan daarnaast een verzoek tot vervolging van de getroffen persoon nodig zijn om het feit te vervolgen. Slachtoffers kunnen verwondingen laten onderzoeken, bewijzen veiligstellen en advies zoeken. Afhankelijk van de situatie kunnen beschermingsmaatregelen, psychosociale begeleiding of juridische ondersteuning passend zijn. Getuigen kunnen helpen met nauwkeurige waarnemingen, maar mogen zichzelf niet in gevaar brengen. Herinneringen schrijft ge het best zo vroeg mogelijk op, los van vermoedens. Preventie kan risico’s verminderen, maar niet elk strafbaar feit voorkomen. Goede verlichting, veilige toegangen, voorzichtig omgaan met gegevens en een oplettende omgeving zijn praktische beschermingsmaatregelen. Criminaliteit kan financiële, lichamelijke en psychische gevolgen hebben. Slachtoffers zijn niet schuldig omdat een beschermingsmaatregel ontbrak of omdat iemand hen bijzonder geraffineerd heeft misleid.