פֿאַרברעכנס אין דײַטשלאַנד

פֿאַרברעכנס זענען נישט קיין איינציקער אויפֿפֿירונג, נאָר אַ כלל־באַגריף פֿאַר עבירות. צי אַן אויפֿפֿירונג איז באַשטראָפֿלעך און וועלכע קאָנסעקווענצן זענען מעגלעך, באַשטימען אין דײַטשלאַנד די גילטיקע קרימינאַל־געזעצן. אָפֿטיקע פֿאָרמען זענען גנבֿה, שווינדל, גופֿדיקע פֿאַרלעצונג, שאָדן צו זאַכן, סטראשונג און פֿאַרברעכנס אויפֿן אינטערנעט. עטלעכע טאַטן צילן אויף איינצלנע מענטשן, אַנדערע אויף אונטערנעמונגען, דעם שטאַט אָדער דער אַלגעמיינהייט. די פּאָליציי פֿאַרמײַדט אַקוטע סכּנות, נעמט אָן מעלדונגען און פֿאָרשט. דער פּראָקוראַטאָר פֿירט דעם קרימינאַל־אויספֿאָרשונג־פּראָצעס און באַשליסט נאָך דער אויספֿאָרשונג ווי דער פּראָצעס זאָל ווײַטערגיין. געריכטן פּרוּוון באַשולדיקונגען אומאָפּהענגיק און באַשליסן וועגן שולד און מעגלעכע לעגאַלע פֿאָלגן. ביז אַ לעגאַל גילטיקן אורטייל ווערט אַ באַשולדיקטע פּערזאָן באַטראַכט ווי אומשולדיק. אַ קרימינאַלער פּראָצעס הייבט זיך אָפֿט אָן מיט אַ מעלדונג צו דער פּאָליציי אָדער מיט אייגענע באַמערקונגען פֿון די אינסטאַנצן. דערנאָך זאַמלט מען שפּורן, פֿרעגט באַטייליקטע און זאַמלט ווײַטערע ראיות. אַ מעלדונג וועגן אַ פֿאַרברעכן אינפֿאָרמירט די אינסטאַנצן וועגן אַ מעגלעכער עבירה. בײַ געוויסע עבירות קען אויך זײַן נייטיק אַ בפֿירושער בקשה פֿון דער באַטראָפֿענער פּערזאָן כּדי די עבירה זאָל פֿאַרפֿאָלגט ווערן. קרבנות קענען לאָזן אונטערזוכן פֿאַרלעצונגען, זיכער מאַכן ראיות און זוכן עצה. לויט דער סיטואַציע קומען אין פֿראַגע שוץ־מיטלען, פּסיכאָסאָציאַלע באַגלייטונג אָדער לעגאַלע שטיצע. עדות קענען העלפֿן מיט גענויע באַמערקונגען, אָבער זאָלן זיך נישט אַליין סכּנהדיק מאַכן. זכרונות זאָל מען שרײַבן אַראָפּ ווי פֿרי ווי מעגלעך און באַזונדער פֿון השערות. פֿאַרהיטונג קען פֿאַרקלענערן סכּנות, אָבער זי קען נישט פֿאַרמײַדן יעדן פֿאַרברעכן. גוטע באַלויכטונג, זיכערע אַרײַנגאַנגען, אַ פֿאָרזיכטיקער באַנוץ פֿון דאַטן און אַ אויפֿמערקזאַמער סביבה זענען פּראַקטישע שוץ־מיטלען. פֿאַרברעכנס קענען האָבן פֿינאַנציעלע, גופֿדיקע און נפשדיקע פֿאָלגן. די באַטראָפֿענע זענען נישט שולדיק דערפֿאַר, נאָר ווײַל אַ שוץ־מיטל האָט געפֿעלט אָדער אַ אָפּנאַר איז געווען באַזונדערס קלוג.