زبان در آلمان

آلمانی معیار در آلمان زبان مشترک مدرسه، اداره، رسانه و ارتباطات فرامنطقه‌ای است. در گفتار روزمره اغلب به آن آلمانی عالی می‌گویند. بسیاری از مردم در زندگی روزمره با لهجه‌ها یا گویش‌های منطقه‌ای حرف می‌زنند. برای نمونه، گونه‌های باواریایی، آلمانی جنوبی، فرانکونی، زاکسونی، آلمانی سفلی و راینلاندی با تفاوت‌های محلی بسیار وجود دارند. آلمان از زبان‌های منطقه‌ای و اقلیتی که ریشه تاریخی دارند محافظت می‌کند. این زبان‌ها در بافت‌های مربوطه از جمله دانمارکی، فریزی، سوربی، رمانی و آلمانی سفلی را دربرمی‌گیرند. زبان اشاره آلمانی زبانی دیداری و مستقل با دستور زبان خاص خود است. این زبان صرفاً آلمانی گفتاری نیست که با دست‌ها نشان داده شود. مهاجرت و پیوندهای بین‌المللی زبان‌های فراوان دیگری را نیز وارد خانواده‌ها، مدرسه‌ها، محیط‌های کاری و محله‌ها می‌کنند. چندزبانگی می‌تواند به ارتباط، یادگیری و تبادل فرهنگی غنا ببخشد. آلمانی گفتاری و نوشتاری اغلب با هم تفاوت دارند. در نامه‌های رسمی انتظار می‌رود جمله‌بندی کامل و مؤدبانه باشد، درحالی‌که گفت‌وگوها و پیام‌ها معمولاً خودمانی‌ترند. شیوه خطاب کردن اهمیت اجتماعی دارد. «شما» معمولاً فاصله‌ای مؤدبانه ایجاد می‌کند و «تو» بیشتر نشان‌دهنده صمیمیت یا محیط غیررسمی است، هرچند عادت‌ها در گروه‌های مختلف فرق می‌کنند. یادگیری آلمانی به تمرین شنیدن، گفتن، خواندن و نوشتن نیاز دارد. استفاده منظم از زبان در زندگی روزمره معمولاً از دستور زبان بی‌نقص از همان ابتدا مهم‌تر است. زبان روشن مشارکت را آسان‌تر می‌کند. جمله‌های کوتاه، توضیح واژه‌های تخصصی، ترجمه، زیرنویس و ترجمه به زبان اشاره می‌توانند موانع گوناگون را کاهش دهند.