طبیعت در آلمان

طبیعت در آلمان شامل موجودات زنده، چشم‌اندازها و اجزای بی‌جان مانند آب، خاک، هوا و سنگ است. این اجزا زیست‌بوم‌های به‌هم‌پیوسته‌ای را می‌سازند که در آن‌ها هر تغییری می‌تواند پیامدهای دیگری داشته باشد. آلمان نواحی طبیعی گوناگونی دارد؛ از جمله سواحل دریای شمال و دریای بالتیک، جلگه شمال آلمان، رودخانه‌ها و دریاچه‌ها، رشته‌کوه‌های میان‌ارتفاع، جنگل‌ها، چشم‌اندازهای بازِ شکل‌گرفته بر اثر فعالیت انسان، و پیش‌کوه‌های آلپ و خود آلپ. بخش بزرگی از چشم‌اندازهای قابل مشاهده در طول سده‌های بسیار به دست انسان شکل گرفته است. بنابراین، مزارع، چمنزارها، مراتع، جنگل‌های بهره‌برداری‌شده، خاکریزهای ساحلی و سکونتگاه‌ها چشم‌اندازهای فرهنگی هستند؛ بااین‌حال، می‌توانند زیستگاه‌های ارزشمندی را در خود جای دهند. جنگل‌ها آب و کربن ذخیره می‌کنند، از خاک محافظت می‌کنند و برای گونه‌های فراوان غذا و پناه فراهم می‌آورند. رودخانه‌ها، تالاب‌های توربی، دشت‌های سیلابی، دریاچه‌ها و مناطق ساحلی نیز مهم‌اند، زیرا آب را نگه می‌دارند، مواد را پالایش می‌کنند و میزبان جوامع زیستی ویژه‌ای هستند. تنوع گونه‌ها را تنوع زیستی نیز می‌نامند. این مفهوم، تنوع گونه‌های جانوری و گیاهی، تفاوت‌های درون یک گونه و گوناگونی زیستگاه‌ها را در بر می‌گیرد. حفاظت از طبیعت در آلمان میان چند سطح تقسیم شده است. دولت فدرال، ایالت‌ها، شهرستان‌ها، شهرها و شهرداری‌ها وظایف متفاوتی دارند؛ انجمن‌ها، مالکان زمین، بخش کشاورزی، بخش جنگلداری و داوطلبان نیز در عمل مشارکت می‌کنند. از شکل‌های شناخته‌شده حفاظت می‌توان به مناطق حفاظت‌شده طبیعی (Naturschutzgebiete)، پارک‌های ملی (Nationalparks)، ذخیره‌گاه‌های زیست‌کره (Biosphärenreservate) و پارک‌های طبیعی (Naturparks) اشاره کرد. هرکدام هدف‌های متفاوتی دارند؛ به همین دلیل، مقررات و بهره‌برداری‌های مجاز بسته به منطقه می‌تواند فرق کند. طبیعت آب پاک، خاک حاصلخیز، غذا، مواد خام، خنکی و حفاظت در برابر برخی خطرهای طبیعی را فراهم می‌کند. در عین حال، گسترش استفاده از زمین، تکه‌تکه شدن زیستگاه‌ها، آلودگی، بهره‌برداری فشرده، گونه‌های مهاجم و تغییر اقلیم به آن فشار وارد می‌کنند. حفاظت خوب از طبیعت، هسته‌های حفاظت‌شده را با زمین‌هایی که با رعایت ملاحظات طبیعی بهره‌برداری می‌شوند و مسیرهای جابه‌جایی جانوران و گیاهان پیوند می‌دهد. باغ‌ها، پارک‌ها، حاشیه جاده‌ها، کناره آب‌ها و زمین‌های کشاورزی نیز می‌توانند به ایجاد شبکه‌ای گسترده‌تر از زیستگاه‌ها کمک کنند.