Przyroda w Niemczech

Do przyrody w Niemczech należą organizmy żywe, krajobrazy oraz elementy nieożywione, takie jak woda, gleba, powietrze i skały. Tworzą one powiązane ekosystemy, w których każda zmiana może pociągać za sobą dalsze skutki. Niemcy mają różnorodne regiony przyrodnicze. Należą do nich wybrzeża Morza Północnego i Bałtyckiego, Nizina Północnoniemiecka, rzeki i jeziora, góry średnie, lasy, otwarte krajobrazy kulturowe oraz przedgórze Alp i same Alpy. Znaczna część widocznego krajobrazu była przez wiele stuleci kształtowana przez ludzi. Pola, łąki, pastwiska, lasy gospodarcze, wały przeciwpowodziowe i osiedla są zatem krajobrazami kulturowymi, ale nadal mogą zawierać cenne siedliska. Lasy magazynują wodę i węgiel, chronią glebę oraz zapewniają wielu gatunkom pożywienie i schronienie. Ważne są również rzeki, torfowiska, tereny zalewowe, jeziora i obszary przybrzeżne, ponieważ zatrzymują wodę, filtrują substancje i podtrzymują szczególne zbiorowiska organizmów. Różnorodność gatunków nazywa się również bioróżnorodnością. Obejmuje ona różnorodność gatunków zwierząt i roślin, różnice w obrębie jednego gatunku oraz różnorodność siedlisk. Ochrona przyrody w Niemczech jest podzielona między kilka szczebli. Różne zadania wykonują federacja, kraje związkowe, powiaty, miasta i gminy, a w praktyczne działania angażują się stowarzyszenia, właściciele gruntów, rolnictwo, leśnictwo i wolontariusze. Do znanych form ochrony należą obszary ochrony przyrody, parki narodowe, rezerwaty biosfery i parki przyrody. Realizują one różne cele, dlatego zasady i dozwolone sposoby użytkowania mogą się różnić w zależności od obszaru. Przyroda zapewnia czystą wodę, żyzne gleby, żywność, surowce, chłodzenie i ochronę przed niektórymi zagrożeniami naturalnymi. Jednocześnie obciążają ją zajmowanie terenów, fragmentacja siedlisk, zanieczyszczenie, intensywne użytkowanie, gatunki inwazyjne i zmiana klimatu. Dobra ochrona przyrody łączy ściśle chronione obszary centralne z terenami użytkowanymi w sposób zbliżony do naturalnego oraz korytarzami migracyjnymi dla zwierząt i roślin. W tworzenie większej sieci siedlisk mogą się również włączać ogrody, parki, pobocza dróg, brzegi wód i tereny rolnicze.