Natyra në Gjermani

Natyra në Gjermani përfshin gjallesat, peizazhet dhe përbërësit jo të gjallë si ujin, tokën, ajrin dhe shkëmbinjtë. Ato formojnë ekosisteme të ndërlidhura, ku çdo ndryshim mund të ketë pasoja të tjera. Gjermania ka rajone natyrore të ndryshme. Këtu përfshihen brigjet e Detit të Veriut dhe Detit Baltik, ultësira e Gjermanisë Veriore, lumenjtë dhe liqenet, vargmalet e ulëta, pyjet, peizazhet e hapura kulturore, si dhe ultësira paraalpine dhe Alpet. Një pjesë e madhe e peizazhit të dukshëm është formuar nga njerëzit gjatë shumë shekujve. Fushat, livadhet, kullotat, pyjet e shfrytëzuara, digat dhe vendbanimet janë, për këtë arsye, peizazhe kulturore, por mund të përmbajnë gjithsesi habitate të vlefshme. Pyjet ruajnë ujë dhe karbon, mbrojnë tokën dhe u ofrojnë shumë llojeve ushqim e strehë. Lumenjtë, moçalet, fushat aluviale, liqenet dhe zonat bregdetare janë gjithashtu të rëndësishme, sepse mbajnë ujin, filtrojnë lëndët dhe strehojnë bashkësi të veçanta gjallesash. Shumëllojshmëria e llojeve quhet edhe biodiversitet. Ajo përfshin larminë e llojeve të kafshëve dhe bimëve, dallimet brenda një lloji dhe larminë e habitateve. Mbrojtja e natyrës në Gjermani ndahet në disa nivele. Federata, landet, qarqet, qytetet dhe komunat kanë detyra të ndryshme, ndërsa shoqatat, pronarët e tokave, bujqësia, pylltaria dhe ndihmësit vullnetarë marrin pjesë në zbatimin praktik. Format e njohura të mbrojtjes përfshijnë zonat e mbrojtura të natyrës, parqet kombëtare, rezervatet e biosferës dhe parqet natyrore. Ato ndjekin synime të ndryshme, ndaj rregullat dhe përdorimet e lejuara mund të ndryshojnë sipas zonës. Natyra siguron ujë të pastër, toka pjellore, ushqim, lëndë të para, freskim dhe mbrojtje nga disa rreziqe natyrore. Në të njëjtën kohë, ajo dëmtohet nga zënia e tokës, copëzimi i habitateve, ndotja, shfrytëzimi intensiv, llojet invazive dhe ndryshimet klimatike. Mbrojtja e mirë e natyrës ndërthur zona thelbësore të mbrojtura me sipërfaqe të menaxhuara në mënyrë natyrore dhe korridore ku mund të lëvizin kafshët e bimët. Edhe kopshtet, parqet, anët e rrugëve, brigjet e ujërave dhe tokat bujqësore mund të ndihmojnë në krijimin e një rrjeti më të madh habitatesh.