ഇന്ത്യയിലെ പരിചയക്കാർ

പരിചയക്കാരൻ എന്നത് ദൈനംദിന സാമൂഹിക ജീവിതത്തിലൂടെ അറിയാവുന്ന, എന്നാൽ സ്വകാര്യ കാര്യങ്ങൾ വിശ്വസിച്ച് ഏൽപ്പിക്കണമെന്നില്ലാത്ത ഒരാളാണ്. ഇന്ത്യയിൽ അയൽപക്കങ്ങൾ, സ്കൂളുകൾ, കോളേജുകൾ, ജോലിസ്ഥലങ്ങൾ, പ്രൊഫഷണൽ കൂട്ടായ്മകൾ, മതസമൂഹങ്ങൾ, യാത്രകൾ, കുടുംബപരിചയപ്പെടുത്തലുകൾ എന്നിവയിലൂടെ പരിചയങ്ങൾ ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. ഒരാളെ അറിയാമെന്നോ ഒരാളുമായി ബന്ധമുണ്ടെന്നോ സൂചിപ്പിക്കുന്ന സാധാരണ ഹിന്ദി പ്രയോഗമാണ് jaan-pehchaan. മറ്റ് ഭാഷകളിൽ സമാന ആശയങ്ങൾക്ക് പ്രാദേശിക പദങ്ങളുണ്ട്; ബന്ധം വെറും മുഖപരിചയം മുതൽ ആളുകളെ പരിചയപ്പെടുത്താൻ കഴിയുന്ന ഒരാൾ വരെയാകാം. ബന്ധുവോ സുഹൃത്തോ അധ്യാപകനോ സഹപ്രവർത്തകനോ അയൽക്കാരനോ വഴിയുള്ള പരിചയപ്പെടുത്തൽ ആദ്യം ഒരു പശ്ചാത്തലബോധം നൽകാം. എന്നാൽ അത് വിശ്വാസമോ അംഗീകാരമോ ഉത്തരവാദിത്തമോ ഉറപ്പാക്കുന്നില്ല; അതിനാൽ ഓരോ പുതിയ ബന്ധവും സമയവും വിവേചനബുദ്ധിയും ഉപയോഗിച്ച് വിലയിരുത്തണം. ആദ്യകാല സാധാരണ സംഭാഷണങ്ങളിൽ സ്വദേശം, ഭാഷ, പഠനം, ജോലി, കുടുംബപശ്ചാത്തലം, ഭക്ഷണം, പ്രാദേശിക ജീവിതം എന്നിവ വരാം. പുറത്തുനിന്നുള്ളവർക്ക് ചില ചോദ്യങ്ങൾ സ്വകാര്യമായി തോന്നാം; ചുരുക്കത്തിൽ മറുപടി നൽകുകയോ വിഷയം മാറ്റുകയോ മറുപടി പറയാതിരിക്കുകയോ ചെയ്യാം. അഭിവാദനരീതിയും ശാരീരിക സമ്പർക്കവും സാഹചര്യത്തിനനുസരിച്ച് മാറുന്നു. നമസ്തേ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരു പ്രാദേശിക വാക്കാലുള്ള അഭിവാദ്യം സുരക്ഷിതമായൊരു മാർഗമാണ്; കൈകൊടുക്കൽ, ആലിംഗനം, അനൗപചാരിക ഭാഷ എന്നിവ സാഹചര്യത്തിനും മറ്റേയാളുടെ സൗകര്യത്തിനും അനുസരിച്ചായിരിക്കണം. പേര് ഓർത്തുവയ്ക്കൽ, സന്ദേശത്തിന് മറുപടി നൽകൽ, പ്രാദേശിക വിവരം പങ്കിടൽ, അയൽക്കാരനെ അഭിവാദ്യം ചെയ്യൽ തുടങ്ങിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ പരിചയം വളർത്തുന്നു. പെട്ടെന്നുള്ള അടുപ്പവാഗ്ദാനങ്ങളെക്കാൾ പല കൂടിക്കാഴ്ചകളിലായി കാണുന്ന വിശ്വാസ്യതയ്ക്കാണ് കൂടുതൽ അർത്ഥം. സേവനങ്ങൾ, ജോലികൾ, ഭവനം, പരിപാടികൾ, ഗതാഗതം, പ്രാദേശിക ആചാരങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് അറിയാൻ പരിചയശൃംഖലകൾ സഹായിച്ചേക്കാം. അനൗപചാരികമായി ലഭിക്കുന്ന വിവരങ്ങൾ പണം, രേഖകൾ, വ്യക്തിവിവരങ്ങൾ, വലിയ തീരുമാനങ്ങൾ എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാൽ പരിശോധിക്കണം. വിശ്വാസം പുതുതായിരിക്കുമ്പോൾ അതിരുകൾ പ്രത്യേകിച്ച് പ്രധാനമാണ്. പരസ്പരപരിചയം വഴിയാണ് കണ്ടുമുട്ടിയതെന്ന കാരണത്താൽ മാത്രം പാസ്‌വേഡുകൾ, തിരിച്ചറിയൽ രേഖകൾ, സാമ്പത്തിക വിവരങ്ങൾ, സ്വകാര്യചിത്രങ്ങൾ, വീട്ടിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം എന്നിവ പങ്കിടരുത്.