ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕਾਰੋਬਾਰ

ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕਾਰੋਬਾਰ ਇੱਕ ਸੰਗਠਿਤ ਸਰਗਰਮੀ ਹੈ ਜੋ ਆਮਦਨ ਦੇ ਬਦਲੇ ਵਸਤਾਂ ਜਾਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਥਾਨਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਆਨਲਾਈਨ, ਕਈ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਸਪਲਾਈ ਲੜੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਚੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਕੱਲੀ ਮਾਲਕੀ ਇੱਕ ਆਮ ਛੋਟੇ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸਰਗਰਮੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰੋਜ਼ਮਰ੍ਹਾ ਕੰਮਕਾਜ ਸੌਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਾਰੋਬਾਰ ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਖਰਾ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਈਵਾਲੀ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਸਹਿਮਤ ਸ਼ਰਤਾਂ ਅਧੀਨ ਮਿਲ ਕੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਚਲਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਲਿਖਤੀ ਭਾਈਵਾਲੀ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਯੋਗਦਾਨ, ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਦੀ ਵੰਡ, ਅਧਿਕਾਰ, ਫ਼ੈਸਲੇ ਕਰਨ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦੀਆਂ ਵਿਵਸਥਾਵਾਂ ਤੈਅ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੀਮਿਤ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਭਾਈਵਾਲੀ (limited liability partnership, LLP) ਵੱਖਰੀ ਕਾਨੂੰਨੀ ਬਣਤਰ ਨੂੰ ਭਾਈਵਾਲੀ-ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਨਾਲ ਜੋੜਦੀ ਹੈ। ਕੰਪਨੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਖਰਾ ਕਾਨੂੰਨੀ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਅਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਾਲਕੀ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਸੰਗਠਿਤ ਪ੍ਰਬੰਧ ਤੇ ਰਿਕਾਰਡ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਹਿਕਾਰੀ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਆਰਥਿਕ ਲੋੜਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਬਣੀਆਂ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕੀ ਵਾਲੀਆਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਹਨ। ਉਤਪਾਦਕ ਸਮੂਹ, ਸਵੈ-ਸਹਾਇਤਾ ਸਮੂਹ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਉਦਯੋਗ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਉਦਯੋਗ ਵੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਮਾਹੌਲ ਦੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਿੱਸੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਭ ਇੱਕੋ ਕਾਨੂੰਨੀ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਵਰਤਦੇ। ਸੂਖਮ, ਛੋਟਾ ਅਤੇ ਦਰਮਿਆਨਾ ਉਦਯੋਗ (MSME) ਇੱਕ ਭਾਰਤ-ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਵਰਗੀਕਰਨ ਹੈ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਟਾਰਟਅੱਪ ਅਕਸਰ ਨਵੇਂ ਉਦਯੋਗ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨਵਾਂ ਜਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਮਾਡਲ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਹਰ ਨਵਾਂ ਛੋਟਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਸਟਾਰਟਅੱਪ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦਾ। ਕਾਰੋਬਾਰ ਦੀ ਆਮ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਗਾਹਕ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਪਛਾਣਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਪਰਖਣ, ਰੂਪ ਚੁਣਨ, ਰਜਿਸਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਖਾਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨ, ਸਮੱਗਰੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨ, ਵੇਚਣ, ਭੁਗਤਾਨ ਲੈਣ ਅਤੇ ਰਿਕਾਰਡ ਰੱਖਣ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲੋੜਾਂ ਸਰਗਰਮੀ, ਥਾਂ, ਪੈਮਾਨੇ, ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਵਸਤਾਂ ਜਾਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਬਦਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਾਰੋਬਾਰ ਸੁਤੰਤਰਤਾ, ਨੌਕਰੀਆਂ, ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਹੱਲ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮੰਗ, ਨਾ ਮਿਲੇ ਭੁਗਤਾਨ, ਕਰਜ਼ਾ, ਮੁਕਾਬਲਾ, ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਦਾ ਕੰਮ, ਭਾਈਵਾਲਾਂ ਦੇ ਝਗੜੇ, ਸਪਲਾਈ ਦੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਦੀ ਕੋਈ ਗਾਰੰਟੀ ਨਾ ਹੋਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।