ڀارت ۾ قرض

قرض اها ذميواري آهي ته ورتل پئسا واپس ڪيا وڃن، عام طور تي وياج سان ۽ ڪڏهن ڪڏهن فيسن سان. اصل خرچ قرض جي رقم، ادائيگي جي مدي، وياج جي طريقي، چارجن ۽ دير جي نتيجن تي دارومدار رکي ٿو. ضمانت وارو قرض ڪنهن اثاثي يا ٻي ضمانت سان ڳنڍيل هوندو آهي، جهڙوڪ گهر، گاڏي، سون يا ملڪيت. ادائيگي نه ڪرڻ سان اها ضمانت خطري ۾ پئجي سگهي ٿي. بغير ضمانت وارو قرض، جهڙوڪ ڪيترائي ذاتي قرض يا ڪريڊٽ ڪارڊ جا بقايا، ڪنهن مخصوص گروي رکيل اثاثي تي دارومدار نٿو رکي. تنهن هوندي به، ان سان وصوليءَ جا قدم، ڪريڊٽ رڪارڊ کي نقصان ۽ سخت مالي دٻاءُ ٿي سگهي ٿو. برابر ماهوار قسط (Equated Monthly Instalment، EMI) ۾ اصل رقم ۽ وياج جي مقرر ادائيگي گڏ هوندي آهي. ننڍي قسط پاڻمرادو سستي نه هوندي، ڇو ته ڊگهي ادائيگي واري مدي سان ڪل ادا ڪيل رقم وڌي سگهي ٿي. قرض ڏيندڙ آمدني، موجوده ذميوارين، دستاويزن، اڪائونٽ جي سرگرمي، ضمانت ۽ ڪريڊٽ تاريخ جي بنياد تي ادائيگي جي سگهه ڏسن ٿا. ڪريڊٽ بيورو ڪريڊٽ رڪارڊ رکندا آهن، ۽ قسط نه ڏيڻ يا دير سان ڏيڻ سان مستقبل ۾ قرض وٺڻ تي اثر پئجي سگهي ٿو. مائٽن، ملازمن، واپارين يا مقامي قرض ڏيندڙن کان غيررسمي قرض جلدي ۽ لچڪدار ٿي سگهن ٿا، پر اڻلکيل يا غيرواضح رڪارڊ تڪرار يا لڪل دٻاءُ پيدا ڪري سگهن ٿا. ڌريون هڪ ٻئي کي سڃاڻينديون هجن، تڏهن به رقم، خرچ، مقرر تاريخون ۽ ضمانت لکڻ گهرجن. قرض جا مسئلا اڪثر تڏهن شروع ٿين ٿا جڏهن پراڻيون قسطون يا روزمره جا خرچ نئين قرض سان ادا ڪيا وڃن. قرض ڏيندڙ سان جلد رابطو ڪرڻ، فون، نوٽيس يا رهيل ادائيگي کي نظرانداز ڪرڻ کان عام طور وڌيڪ فائديمند هوندو آهي. جعلي قرض ايپس، اڳواٽ فيس جي مطالبن، فون جي رابطن تائين رسائي، خالي دستاويزن ۽ فوراً صحيح ڪرڻ جي دٻاءَ کان خبردار رهو. جائز آڇ جي به جاچ ۽ مڪمل لکت واري معاهدي جي ضرورت هوندي آهي.