ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰ

ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਹਿੰਦੀ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਕਈ ਹੋਰ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਸ਼ਬਦ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇੱਕ ਘਰ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਜਾਂ ਜਨਮ, ਵਿਆਹ, ਗੋਦ ਲੈਣ ਜਾਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਘੇਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸੰਯੁਕਤ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਪੈਸੇ, ਕੰਮ, ਦੇਖਭਾਲ ਅਤੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਨੇੜਿਓਂ ਸਾਂਝੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਕਹਿਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਜਾਂ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਵੱਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਨੇੜਲੇ ਸਬੰਧ ਜਾਰੀ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਮਾਪੇ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਮਿਲੇ-ਜੁਲੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜੋੜੇ, ਇਕੱਲੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਜਾਂ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਪੜ੍ਹਾਈ ਅਤੇ ਕੰਮ ਲਈ ਪਰਵਾਸ ਕਾਰਨ ਕੁਝ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਖਰੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਜਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਨੇੜਿਓਂ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ, ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ, ਆਮਦਨ, ਜਾਇਦਾਦ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਦੌਰਾਨ ਸਹਾਇਤਾ ਸਾਂਝੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜਾਲ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਜਾਣਕਾਰੀ, ਸੰਪਰਕ ਅਤੇ ਆਪਣੇਪਣ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਮਰ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨ ਫ਼ੈਸਲਿਆਂ 'ਤੇ ਅਸਰ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ, ਕੰਮ, ਵਿਆਹ, ਰਿਹਾਇਸ਼ ਜਾਂ ਸਮਾਗਮਾਂ ਬਾਰੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਲਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਧਿਕਾਰ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਬਾਲਗ ਸੁਤੰਤਰ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਕੇ ਸਹਿਮਤੀ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਲਈ ਕਈ ਖ਼ਾਸ ਸ਼ਬਦ ਹਨ। ਮਾਂ ਅਤੇ ਪਿਉ ਵੱਲ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸਹੁਰਿਆਂ-ਸੱਸ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਲਈ ਸਥਾਨਕ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਉਮੀਦਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰਿਵਾਰਕ ਜਸ਼ਨ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਧਰਮ, ਖੇਤਰ, ਜਾਤ, ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਘਰ ਅਨੁਸਾਰ ਬਦਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਨਮ, ਵਿਆਹ, ਤਿਉਹਾਰ, ਮੌਤਾਂ ਅਤੇ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕਿਸੇ 'ਤੇ ਲਾਗੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕੋ ਪਰਿਵਾਰਕ ਰਿਵਾਜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਨੇੜਤਾ ਦੁਰਵਿਹਾਰ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਦੇ ਫ਼ੈਸਲਿਆਂ, ਵਿੱਤੀ ਕੰਟਰੋਲ ਜਾਂ ਨਿੱਜਤਾ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਕਰਨ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੀ। ਸਿਹਤਮੰਦ ਪਰਿਵਾਰ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਦੇਖਭਾਲ ਨਿਰਪੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੰਡ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਸਹਿਮਤੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲੈਣ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ।