ভাৰতত খাদ্য

ভাৰতীয় খাদ্য একেটা মাত্ৰ ৰন্ধনশৈলী নহয়। জলবায়ু, ধৰ্ম, স্থানীয় শস্য, প্ৰব্ৰজন আৰু পাৰিবাৰিক পৰম্পৰাই বিভিন্ন ৰাজ্য আৰু সম্প্ৰদায়ত সুকীয়া ৰন্ধনশৈলীৰ সৃষ্টি কৰিছে। বহু অঞ্চলত ভাত মুখ্য খাদ্য, আনহাতে আন কিছুমান ঠাইত ৰোটি বা চাপাটিৰ দৰে ঘেঁহুৰ ৰুটি সাধাৰণ। দাইল বুলি কোৱা খাদ্যত মচুৰকে ধৰি বিভিন্ন শিমজাতীয় শস্য থাকে; শাক-পাচলি শুকানকৈ, জোলত বা আন উপাদানৰ সৈতে ৰান্ধিব পাৰি। থালি হৈছে একেলগে পৰিৱেশন কৰা কেইবাটাও সৰু খাদ্যৰ আহাৰ, সাধাৰণতে ভাত বা ৰুটিৰ সৈতে। টিফিনে অঞ্চল আৰু প্ৰসংগ অনুসৰি লঘু আহাৰ, লগত লৈ যোৱা আহাৰ বা টিফিন-বাকচৰ ব্যৱস্থাক বুজাব পাৰে। নিৰামিষ খাদ্য সহজে পোৱা যায়, কিন্তু ইয়াৰ অৰ্থ সকলো ঠাইতে একে নহয়। কিছুমান লোকে কণী, পিয়াঁজ, নহৰু বা কিছুমান উপাদান নাখায়; ভেগান খাদ্যত গাখীৰ, ঘিউ, পনীৰ আৰু আন দুগ্ধজাত সামগ্ৰীও নাথাকে। আমিষ খাদ্যত স্থানীয় সম্প্ৰদায়ে গ্ৰহণ কৰা মুৰ্গীৰ মাংস, মাছ, মাটন, কণী বা আন মাংস থাকিব পাৰে। কিছুমান পৰিৱেশত গৰুৰ মাংস আৰু গাহৰিৰ মাংস সংবেদনশীল বা সীমিত পছন্দ হ’ব পাৰে, সেয়ে স্থানীয় ৰীতিৰ বিষয়ে সচেতন হোৱা উচিত। খাদ্য হাতেৰে—প্ৰায়ে সোঁ হাতেৰে—বা সঁজুলিৰে খাব পাৰি। খোৱাৰ আগতে হাত ধোৱা আৰু আয়োজকৰ আচৰণ অনুসৰণ কৰাটো সন্মান দেখুওৱাৰ সহজ উপায়। পথৰ কাষৰ খাদ্য ভাৰতীয় খাদ্যসংস্কৃতিৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ, কিন্তু পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতাৰ অৱস্থা বেলেগ বেলেগ। সদ্য ৰন্ধা গৰম খাদ্য, পৰিষ্কাৰকৈ পৰিৱেশনৰ পদ্ধতি আৰু সুৰক্ষিত খোৱাপানীক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়াটো যুক্তিসংগত। জলকীয়া নাথাকিলেও খাদ্য মছলাদাৰ হ’ব পাৰে। কোনো খাদ্য মৃদু, মধ্যম নে বেছি জলা সেয়া সুধিলে আৰু এলাৰ্জিৰ কথা স্পষ্টকৈ ক’লে, কেৱল খাদ্যৰ নামৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰাতকৈ বেছি সুৰক্ষিত হয়।