ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ-ਪੀਣਾ

ਭਾਰਤੀ ਖਾਣਾ ਇੱਕੋ ਕਿਸਮ ਦੀ ਰਸੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੌਸਮ, ਧਰਮ, ਸਥਾਨਕ ਫ਼ਸਲਾਂ, ਆਵਾਜਾਈ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਰਿਵਾਜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਜਾਂ ਅਤੇ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਲੱਗ ਪਕਾਉਣ ਦੇ ਢੰਗ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਵਲ ਮੁੱਖ ਭੋਜਨ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ’ਤੇ ਰੋਟੀ ਜਾਂ ਚਪਾਤੀ ਵਰਗੀਆਂ ਕਣਕ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਆਮ ਹਨ। ਦਾਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫਲੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ ਅਕਸਰ ਦਾਲ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ, ਰਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਪਕਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਥਾਲੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਭੋਜਨ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਛੋਟੇ ਪਕਵਾਨ ਚਾਵਲ ਜਾਂ ਰੋਟੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਪਰੋਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਟਿਫ਼ਿਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹਲਕਾ ਭੋਜਨ, ਨਾਲ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦਾ ਡੱਬਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਸਹੀ ਅਰਥ ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਸੰਦਰਭ ਅਨੁਸਾਰ ਬਦਲਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਭੋਜਨ ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਅੰਡੇ, ਪਿਆਜ਼, ਲਸਣ ਜਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸਮੱਗਰੀ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ, ਜਦਕਿ ਵੀਗਨ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ, ਘਿਉ, ਪਨੀਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਮਾਸਾਹਾਰੀ ਪਕਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਰਗਾ, ਮੱਛੀ, ਮਟਨ, ਅੰਡੇ ਜਾਂ ਸਥਾਨਕ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵੱਲੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ ਹੋਰ ਮਾਸ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ’ਤੇ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਅਤੇ ਸੂਰ ਦਾ ਮਾਸ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਜਾਂ ਸੀਮਤ ਚੋਣਾਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਸਥਾਨਕ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖੋ। ਖਾਣਾ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਅਕਸਰ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਕਟਲਰੀ ਨਾਲ ਖਾਧਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਖਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੱਥ ਧੋਣਾ ਅਤੇ ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਚੱਲਣਾ ਸਲੀਕੇ ਦੇ ਸੌਖੇ ਢੰਗ ਹਨ। ਗਲੀ ਦਾ ਖਾਣਾ ਭਾਰਤੀ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਅਹਿਮ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਫ਼ਾਈ ਦੀ ਹਾਲਤ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਵੱਖਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤਾਜ਼ਾ ਗਰਮ ਪਕਾਇਆ ਖਾਣਾ, ਸਾਫ਼ ਪਰੋਸਣ ਦੇ ਢੰਗ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਚੁਣਨਾ ਸਮਝਦਾਰੀ ਹੈ। ਮਸਾਲੇਦਾਰ ਹੋਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਰਚਾਂ ਦੀ ਤਿੱਖਿਆਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕਿਸੇ ਪਕਵਾਨ ਬਾਰੇ ਇਹ ਪੁੱਛਣਾ ਕਿ ਉਹ ਹਲਕਾ, ਦਰਮਿਆਨਾ ਜਾਂ ਤਿੱਖਾ ਹੈ ਅਤੇ ਐਲਰਜੀ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਦੱਸਣਾ, ਸਿਰਫ਼ ਪਕਵਾਨ ਦੇ ਨਾਂ ’ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ।