ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಭಾಷೆ

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭಾಷೆಯಿಲ್ಲ. ಇದರ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಬಹು ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ. ರಾಜ್ಯಗಳು ತಮ್ಮ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಹೊಂದುವ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತವೆ. ಹಿಂದಿಯನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಉತ್ತರ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯ ಭಾರತದ ಬಹುಭಾಗದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅದರ ಪ್ರಮಾಣಿತ ಲಿಖಿತ ರೂಪಕ್ಕೆ ದೇವನಾಗರಿ ಲಿಪಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅನೇಕ ಭಾರತೀಯರು ಹಿಂದಿಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಮೊದಲ ಅಥವಾ ಮೆಚ್ಚಿನ ಭಾಷೆಯಾಗಿ ಬಳಸುವುದಿಲ್ಲ. ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ, ವ್ಯಾಪಾರ, ಕಾನೂನು, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂವಹನ ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ. ಅದರ ಲಭ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಬಳಸುವ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಬಹಳವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ತಿಳಿದಿರುವುದನ್ನು ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಅಥವಾ ಶಿಕ್ಷಣದ ಮಟ್ಟವೆಂದು ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸಬಾರದು. ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಂಗಾಳಿ, ಮರಾಠಿ, ತೆಲುಗು, ತಮಿಳು, ಗುಜರಾತಿ, ಉರ್ದು, ಕನ್ನಡ, ಮಲಯಾಳಂ, ಒಡಿಯಾ, ಪಂಜಾಬಿ, ಅಸ್ಸಾಮಿ ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಭಾಷೆಗಳಿವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ತನ್ನದೇ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಮಾಧ್ಯಮ, ಗುರುತುಗಳು ಮತ್ತು ಮಾತಿನ ರೂಪಗಳಿವೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ದೇವನಾಗರಿ, ಬಂಗಾಳಿ-ಅಸ್ಸಾಮಿ, ಗುರ್ಮುಖಿ, ಗುಜರಾತಿ, ಒಡಿಯಾ, ತಮಿಳು, ತೆಲುಗು, ಕನ್ನಡ, ಮಲಯಾಳಂ ಮತ್ತು ಪರ್ಷಿಯನ್-ಅರೇಬಿಕ್ ಲಿಪಿಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಬರವಣಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಿವೆ. ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಲಿಪಿಗೆ ಸಂಬಂಧವಿದ್ದರೂ ಅವು ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ. ಬಹುಭಾಷಿಕರು ಒಂದೇ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲೂ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು. ಈ ಭಾಷಾ ಬದಲಾವಣೆ ಆರಾಮ, ನಿಖರತೆ, ಗುರುತು, ಸೌಜನ್ಯ ಅಥವಾ ಗುಂಪಿನ ಸದಸ್ಯತ್ವವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಬಹುದು. ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿನ ಸಂಬೋಧನೆ ಮತ್ತು ಸೌಜನ್ಯದ ಮಟ್ಟಗಳು ಮುಖ್ಯ. ಸರ್ವನಾಮಗಳು, ಸಂಬಂಧಸೂಚಕ ಪದಗಳು, ಗೌರವಸೂಚಕ ಪದಗಳು, ಹೆಸರುಗಳು ಮತ್ತು ಬಿರುದುಗಳು ವಯಸ್ಸು, ಗೌರವ, ಆತ್ಮೀಯತೆ ಅಥವಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಂತರವನ್ನು ಸೂಚಿಸಬಹುದು. ಭಾಷೆಯು ಅವಕಾಶ ಮತ್ತು ಸೇರಿದ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಬಲ್ಲದು; ಹಾಗೆಯೇ ಜನರನ್ನು ಹೊರಗಿಡಲೂಬಹುದು. ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಂವಹನವೆಂದರೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗುವ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವುದು, ಅರ್ಥವಾಗಿದೆಯೇ ಎಂದು ಖಚಿತಪಡಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗ ಅನುವಾದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವುದು.