ഇന്ത്യയിലെ ഭാഷ

ഇന്ത്യയ്ക്ക് ഒരൊറ്റ ദേശീയ ഭാഷയില്ല. അതിന്റെ ഭരണഘടനാപരവും ഭരണപരവുമായ സംവിധാനം നിരവധി ഭാഷകളെ അംഗീകരിക്കുന്നു; സംസ്ഥാനങ്ങൾ അവിടുത്തെ ജനങ്ങൾക്കും സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും അനുയോജ്യമായ ഭാഷകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഹിന്ദി വ്യാപകമായി സംസാരിക്കപ്പെടുന്നു, പ്രത്യേകിച്ച് വടക്കൻ-മധ്യ ഇന്ത്യയുടെ വലിയൊരു ഭാഗത്ത്; അതിന്റെ മാനക ലിഖിതരൂപം ദേവനാഗരി ലിപി ഉപയോഗിക്കുന്നു. പല ഇന്ത്യക്കാരുടെയും ആദ്യഭാഷയോ ഇഷ്ടഭാഷയോ ഹിന്ദിയല്ല. ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസം, ബിസിനസ്, നിയമം, സാങ്കേതികവിദ്യ, ദേശീയ ആശയവിനിമയം, ചില സ്കൂളുകൾ എന്നിവയിൽ ഇംഗ്ലീഷിന് പ്രാധാന്യമുണ്ട്. ഇംഗ്ലീഷ് ഉപയോഗിക്കാനുള്ള ലഭ്യതയും ആത്മവിശ്വാസവും വളരെ വ്യത്യാസപ്പെടുന്നു; അതിനാൽ ഇംഗ്ലീഷ് അറിവിനെ ബുദ്ധിയുമായോ വിദ്യാഭ്യാസവുമായോ കുഴയ്ക്കരുത്. പ്രധാന പ്രാദേശിക ഭാഷകളിൽ ബംഗാളി, മറാത്തി, തെലുങ്ക്, തമിഴ്, ഗുജറാത്തി, ഉർദു, കന്നഡ, മലയാളം, ഒഡിയ, പഞ്ചാബി, അസമീസ് തുടങ്ങി നിരവധി ഭാഷകൾ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഓരോന്നിനും തനതായ സാഹിത്യവും മാധ്യമങ്ങളും സ്വത്വങ്ങളും സംസാരഭേദങ്ങളുമുണ്ട്. ദേവനാഗരി, ബംഗാളി-അസമീസ്, ഗുരുമുഖി, ഗുജറാത്തി, ഒഡിയ, തമിഴ്, തെലുങ്ക്, കന്നഡ, മലയാളം, പേർഷ്യൻ-അറബി ലിപികൾ എന്നിവയുൾപ്പെടെ നിരവധി എഴുത്തുരീതികൾ ഇന്ത്യയിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഭാഷയും ലിപിയും തമ്മിൽ ബന്ധമുണ്ടെങ്കിലും അവ ഒരേ കാര്യമല്ല. ബഹുഭാഷികൾ ഒരു സംഭാഷണത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ ഭാഷകൾ മാറിമാറി ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്. ഈ ഭാഷാമാറ്റം ആശ്വാസം, കൃത്യത, സ്വത്വം, മര്യാദ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു കൂട്ടത്തിലെ അംഗത്വം എന്നിവ പ്രകടിപ്പിക്കാം. സംഭാഷണരീതികളും മര്യാദയുടെ തലങ്ങളും പ്രധാനമാണ്. സർവനാമങ്ങൾ, ബന്ധുത്വവിളികൾ, ബഹുമാനസൂചകങ്ങൾ, പേരുകൾ, പദവികൾ എന്നിവ പ്രായം, ബഹുമാനം, അടുപ്പം, സാമൂഹിക അകലം എന്നിവ സൂചിപ്പിച്ചേക്കാം. ഭാഷ അവസരങ്ങളും ഉൾപ്പെട്ടിരിപ്പും സൃഷ്ടിക്കാം; എന്നാൽ ആളുകളെ ഒഴിവാക്കാനും ഇടയാക്കാം. വ്യക്തമായി ആശയവിനിമയം നടത്താൻ എളുപ്പം മനസ്സിലാകുന്ന ഭാഷ തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും, മനസ്സിലായെന്ന് ഉറപ്പാക്കുകയും, ആവശ്യമെങ്കിൽ വിവർത്തനത്തിന് അവസരം നൽകുകയും വേണം.