بھارت وچ بولیاں تے زباناں

بھارت دی کوئی اک قومی زبان کائنی۔ اوہدے آئینی تے انتظامی نظام وچ کئی زباناں تسلیم تھیاں ہن، جݙاں جو ریاستاں اپنی آبادی تے اداریاں دے مطابق زباناں ورتدیاں ہن۔ ہندی خاص طور تے شمالی تے وسطی بھارت دے وݙے حصے وچ بولی ویندی اے، تے اوہدے معیاری تحریری روپ وچ دیوناگری رسم الخط ورتیا ویندا اے۔ کئی بھارتی ہندی کوں اپنی پہلی یا پسندیدہ زبان دے طور تے نئیں ورتدے۔ اعلیٰ تعلیم، کاروبار، قانون، ٹیکنالوجی، قومی رابطے تے کجھ سکولاں وچ انگریزی اہم اے۔ لوکاں دی رسائی تے اعتماد وچ وݙا فرق اے، ایں واسطے انگریزی دی صلاحیت کوں ذہانت یا تعلیم نال خلط ملط نئیں کرݨا چاہیدا۔ وݙیاں علاقائی زباناں وچ بنگالی، مراٹھی، تیلگو، تمل، گجراتی، اردو، کنڑ، ملیالم، اوڈیا، پنجابی، آسامی تے ٻیاں کئی زباناں شامل ہن۔ ہر زبان دا اپنا ادب، ذرائع ابلاغ، پہچان تے بولی دے روپ ہن۔ بھارت وچ دیوناگری، بنگالی-آسامی، گرمکھی، گجراتی، اوڈیا، تمل، تیلگو، کنڑ، ملیالم تے فارسی-عربی رسم الخط سمیت کئی تحریری نظام ورتے ویندے ہن۔ زبان تے رسم الخط آپس وچ جڑے ضرور ہن، پر اک چیز کائنی۔ کئی زباناں جانݨ والے اکثر اک گفتگو دے دوران زبان بدل گھندے ہن۔ ایہہ زبان بدلݨ سکون، درستگی، پہچان، ادب یا کسے گروہ نال تعلق ظاہر کر سڳدا اے۔ خطاب دے طریقے تے ادب دے درجے اہم ہن۔ ضمیر، رشتے داری دے لفظ، تعظیمی الفاظ، ناں تے عہدے عمر، عزت، محبت یا سماجی فاصلے دا اشارہ تھی سڳدے ہن۔ زبان موقع تے تعلق بݨا سڳدی اے، پر لوکاں کوں باہر وی رکھ سڳدی اے۔ صاف رابطے دا مطلب قابلِ فہم زبان چݨݨ، سمجھ دی تصدیق کرݨ تے ضرورت پے تے ترجمے دی سہولت دینا اے۔