இந்தியாவில் மொழி

இந்தியாவுக்கு ஒரே தேசிய மொழி கிடையாது. அதன் அரசியலமைப்பு மற்றும் நிர்வாக அமைப்பு பல மொழிகளை அங்கீகரிக்கிறது; மாநிலங்கள் தங்கள் மக்களுக்கும் நிறுவனங்களுக்கும் ஏற்ற மொழிகளைப் பயன்படுத்துகின்றன. இந்தி பரவலாகப் பேசப்படுகிறது; குறிப்பாக வடக்கு மற்றும் மத்திய இந்தியாவின் பெரும்பகுதியில். அதன் தரநிலை எழுத்து வடிவம் தேவநாகரி. பல இந்தியர்கள் இந்தியைத் தங்கள் முதல் அல்லது விருப்ப மொழியாகப் பயன்படுத்துவதில்லை. உயர்கல்வி, வணிகம், சட்டம், தொழில்நுட்பம், தேசிய அளவிலான தகவல்தொடர்பு, சில பள்ளிகள் ஆகியவற்றில் ஆங்கிலம் முக்கியமானது. அதைப் பயன்படுத்தும் வாய்ப்பும் நம்பிக்கையும் மிகவும் மாறுபடும்; ஆங்கிலத் திறனை அறிவுடனோ கல்வியுடனோ குழப்பக்கூடாது. முக்கியப் பிராந்திய மொழிகளில் வங்காளம், மராத்தி, தெலுங்கு, தமிழ், குஜராத்தி, உருது, கன்னடம், மலையாளம், ஒடியா, பஞ்சாபி, அசாமியம் மற்றும் பல மொழிகள் அடங்கும். ஒவ்வொன்றுக்கும் தனித்த இலக்கியம், ஊடகம், அடையாளங்கள், பேச்சு வகைகள் உள்ளன. தேவநாகரி, வங்காள-அசாமிய, குர்முகி, குஜராத்தி, ஒடியா, தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம், மலையாளம், பாரசீக-அரபு எழுத்துமுறைகள் உட்பட பல எழுத்துமுறைகளை இந்தியா பயன்படுத்துகிறது. மொழியும் எழுத்துமுறையும் தொடர்புடையவை; ஆனால் அவை ஒன்றல்ல. பன்மொழி பேசுவோர் உரையாடலுக்குள் மொழிகளை அடிக்கடி மாற்றிக்கொள்கிறார்கள். இந்த மொழிமாற்றம் வசதி, துல்லியம், அடையாளம், மரியாதை, குழு உறுப்பினர் உணர்வு ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்தலாம். அழைக்கும் முறையும் மரியாதையின் அளவும் முக்கியம். பிரதிப்பெயர்கள், உறவுமுறைச் சொற்கள், மரியாதைச் சொற்கள், பெயர்கள், பட்டங்கள் ஆகியவை வயது, மரியாதை, பாசம் அல்லது சமூக இடைவெளியைக் குறிக்கலாம். மொழி வாய்ப்பையும் சேர்ந்துணர்வையும் உருவாக்கலாம்; அதேவேளை சிலரை விலக்கவும் செய்யலாம். தெளிவான தொடர்புக்கு எளிதில் புரியும் மொழியைத் தேர்ந்தெடுத்து, புரிந்துகொண்டார்களா என உறுதிப்படுத்தி, தேவைப்பட்டால் மொழிபெயர்ப்புக்கு இடமளிக்க வேண்டும்.