ಭಾರತದ ಭಾಷೆಗಳು

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ಒಂದೇ ಭಾಷೆ ಬಳಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿ ಭಾರತ ಸಂಘಟಿತವಾಗಿಲ್ಲ; ಅದು ಬಹುಭಾಷಿಕ ದೇಶ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಭಾಷೆ, ನೆರೆಹೊರೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು, ಶಾಲೆ ಅಥವಾ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಭಾಷೆ ಬಳಸಬಹುದು. ಸಂವಿಧಾನವು ಹಲವು ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯಗಳು ತಮ್ಮದೇ ಅಧಿಕೃತ ಭಾಷಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತವೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಭಾರತದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಭಾಗಗಳ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೇವೆಗಳು ಮತ್ತು ದಾಖಲೆಗಳು ಬೇರೆ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಇರಬಹುದು. ಹಲವು ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಒಂದೇ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಲ್ಲ. ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ, ವ್ಯಾಪಾರ, ಆಡಳಿತ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವಿಭಿನ್ನ ಮೊದಲ ಭಾಷೆ ಹೊಂದಿರುವವರ ನಡುವಿನ ಸಂವಹನದ ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ. ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಾಷೆಗಳು ಸ್ಥಳೀಯ ಗುರುತು ಮತ್ತು ದೈನಂದಿನ ಭಾಗವಹಿಸುವಿಕೆಯ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿವೆ. ಬಂಗಾಳಿ, ಮರಾಠಿ, ತೆಲುಗು, ತಮಿಳು, ಗುಜರಾತಿ, ಉರ್ದು, ಕನ್ನಡ, ಮಲಯಾಳಂ, ಪಂಜಾಬಿ, ಒಡಿಯಾ, ಅಸ್ಸಾಮಿ ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಭಾಷೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಥಾಪಿತ ಸಮುದಾಯಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಿವೆ. ಮಾತೃಭಾಷೆ ಅಥವಾ ಮನೆಯ ಭಾಷೆ ಎಂದರೆ ಕುಟುಂಬ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮೊದಲು ನಿಕಟವಾಗಿ ಬಳಸುವ ಭಾಷೆ. ಶಾಲೆ ಅಥವಾ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಭಾಷೆ ಬೇಕಾದರೂ, ಮನೆಯ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಂಬಂಧ, ಗುರುತು ಮತ್ತು ಕಲಿಕೆಗೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಬಹುದು. ಬೋಧನೆಯ ಮಾಧ್ಯಮವೆಂದರೆ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಸಲು ಬಳಸುವ ಭಾಷೆ. ಇದು ಒಂದು ವಿಷಯವಾಗಿ ಕಲಿಯುವ ಭಾಷೆಯಿಂದ ಭಿನ್ನ; ಶಾಲೆ ಅಥವಾ ಕೋರ್ಸ್ ಆಯ್ಕೆಮಾಡುವಾಗ ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಮುಖ್ಯ. ಭಾಷಾ ಕಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಆಲಿಸುವುದು, ಮಾತನಾಡುವುದು, ಓದುವುದು ಮತ್ತು ಬರೆಯುವುದು ಸೇರಿವೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಲಿಪಿ ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಈ ಕೌಶಲಗಳು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಬಹುದು. ಹಲವು ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ತಿಳಿದಿರುವುದು ಸಂಚಾರ, ಉದ್ಯೋಗ, ಅಧ್ಯಯನ ಮತ್ತು ಸಮುದಾಯದ ಸಂಪರ್ಕಗಳನ್ನು ಉತ್ತಮಗೊಳಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಉಚ್ಚಾರಣೆಯ ಆಧಾರದ ತಾರತಮ್ಯ ಮತ್ತು ಉತ್ತಮ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಬೋಧನೆಗೆ ಅಸಮಾನ ಪ್ರವೇಶ ಅಡೆತಡೆಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಬಹುದು. ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿ ಭಾಷೆ ಕಲಿಯುವವರು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಮಟ್ಟವನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ದೈನಂದಿನ ಸಂಭಾಷಣೆಗೆ ಸ್ಥಳೀಯ ಪದಗಳು ಬೇಕಾಗಬಹುದು; ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಅಥವಾ ವೃತ್ತಿಪರ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಔಪಚಾರಿಕ ಓದು ಮತ್ತು ಬರವಣಿಗೆ ಬೇಕಾಗಬಹುದು.