ভাৰতৰ প্ৰকৃতি

ভাৰত কেইবাটাও জলবায়ু আৰু ভূদৃশ্যৰ অঞ্চলজুৰি বিস্তৃত। বৰফেৰে ঢকা পৰ্বত, ক্ৰান্তীয় বন, শুকান জোপোহা বন, বানপানীৰ সমভূমি, মেংগ্ৰ’ভ, প্ৰবাল অঞ্চল আৰু সাগৰীয় উপকূলে প্ৰত্যেকেই বেলেগ বেলেগ জীৱক সহায় কৰে। জৈৱবৈচিত্ৰ্য মানে উদ্ভিদ, প্ৰাণী, ভেঁকুৰ আৰু আন জীৱৰ বৈচিত্ৰ্য, লগতে সিহঁতে গঠন কৰা পৰিস্থিতিতন্ত্ৰ। ভাৰতত বহুলভাৱে বিস্তৃত প্ৰজাতিৰ লগতে কেৱল সীমিত অঞ্চলত পোৱা প্ৰজাতিও আছে—বিশেষকৈ পশ্চিমঘাট, হিমালয় আৰু দ্বীপৰ পৰিস্থিতিতন্ত্ৰৰ দৰে জৈৱিকভাৱে সমৃদ্ধ ঠাইত। সকলো বন একে নহয়। চিৰসেউজ বন, পৰ্ণপাতী বন, কাঁইটীয়া বন, পৰ্বতীয়া বন, মেংগ্ৰ’ভ আৰু সম্প্ৰদায়ৰ কাঠনি থকা ভূমিয়ে বেলেগ বেলেগ বাসস্থান আৰু সুবিধা দিয়ে। তৃণভূমি, মৰুভূমি, জলাভূমি আৰু জোপোহা বন মূল্যৱান প্ৰাকৃতিক ব্যৱস্থা; সেইবোৰ উদং ভূমি নহয়। ই বিশেষ পৰিস্থিতিৰ সৈতে খাপ খোৱা বন্যপ্ৰাণী, পশুচাৰণ, ভূগৰ্ভস্থ পানী পুনৰ ভৰোৱা, বান নিয়ন্ত্ৰণ আৰু প্ৰাণীৰ ঋতুভিত্তিক চলাচলক সহায় কৰে। নদী আৰু জলাভূমিয়ে দূৰৱৰ্তী ভূদৃশ্যক সংযোগ কৰে। সেইবোৰে পানী আৰু গেদ কঢ়িয়ায়, মাছ আৰু চৰাইক সহায় কৰে, ভূগৰ্ভস্থ পানী পুনৰ ভৰায় আৰু খেতি তথা বসতি টিকাই ৰাখে; কিন্তু বান্ধ, পানী আহৰণ, প্ৰদূষণ, আক্ৰমণকাৰী প্ৰজাতি আৰু ক্ষতিগ্ৰস্ত পাৰবোৰে এই কাম সলনি কৰিব পাৰে। ভাৰতত মানুহে বহু প্ৰজন্ম ধৰি প্ৰকৃতিক গঢ় দিছে আৰু সুৰক্ষা কৰি আহিছে। পৱিত্ৰ বনাঞ্চল, সম্প্ৰদায়ৰ বন, পশুপালনৰ বাট, গাঁৱৰ পুখুৰী আৰু পৰম্পৰাগত কৃষিভূমিয়ে সাংস্কৃতিক আচাৰ আৰু জীৱিকাক সহায় কৰিও বাসস্থান সংৰক্ষণ কৰিব পাৰে। সুৰক্ষাৰ বিভিন্ন ৰূপৰ ভিতৰত ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান, বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্য, সংৰক্ষণ-সংৰক্ষিত অঞ্চল, সম্প্ৰদায়ৰ সংৰক্ষিত অঞ্চল, বন ব্যৱস্থাপনা আৰু স্থানীয় সংৰক্ষণ আছে। ঠাইভেদে প্ৰৱেশ আৰু অনুমোদিত কাম বেলেগ হয়; সেয়ে ফলক আৰু দায়িত্বত থকা কৰ্তৃপক্ষৰ নিৰ্দেশ মানিব লাগিব। বাসস্থান হেৰুওৱা, বন্যপ্ৰাণীৰ চলাচলৰ পথ খণ্ডিত হোৱা, প্ৰদূষণ, অত্যধিক ব্যৱহাৰ, আক্ৰমণকাৰী প্ৰজাতি, জুই আৰু জলবায়ু পৰিৱৰ্তন—এইবোৰ ডাঙৰ চাপৰ কাৰণ। মানুহ, পশুধন আৰু বন্যপ্ৰাণীক একে ভূমি বা পানীৰ প্ৰয়োজন হ’লে সংঘাত হ’ব পাৰে। বাসস্থান সংযুক্ত হৈ থাকিলে আৰু ওচৰৰ মানুহে সিদ্ধান্ত আৰু লাভৰ অংশ পালে প্ৰকৃতি সংৰক্ষণ অধিক ফলপ্ৰসূ হয়। পুনৰুদ্ধাৰ, দায়িত্বশীল পৰ্যটন, সাৱধান খেতি আৰু স্থানীয় পানী-ব্যৱস্থাৰ সুৰক্ষাই সহায় কৰিব পাৰে, কিন্তু ইয়াৰ বাবে দীৰ্ঘম্যাদী ৰক্ষণাবেক্ষণ আৰু বাস্তৱসন্মত স্থানীয় জ্ঞান লাগে।