Perlindungan pengguna di Indonesia

Perlindungan pengguna lazimnya disebut perlindungan konsumen. Perlindungan ini secara umum terpakai kepada orang yang mendapatkan barangan atau perkhidmatan untuk kegunaan sendiri dan bukannya untuk dijual semula sebagai sebahagian daripada perniagaan. Kepentingan pengguna secara umum merangkumi keselamatan, maklumat yang tepat, layanan yang adil, pilihan dan remedi yang sewajarnya apabila perniagaan tidak memenuhi tanggungjawabnya. Pengguna juga mesti bertindak jujur, mengikuti arahan yang munasabah dan membuat bayaran seperti yang dipersetujui. Perniagaan patut memberikan maklumat yang jelas dan benar tentang ciri, syarat, risiko dan penggunaan yang penting. Iklan, label, jaminan, penyenaraian dalam talian dan janji lisan semuanya boleh menjadi bukti tentang perkara yang telah dinyatakan. Masalah mungkin melibatkan produk yang cacat, perkhidmatan yang tidak selamat, syarat tersembunyi, caj yang salah, penghantaran yang gagal, promosi yang mengelirukan atau terma kontrak yang tidak adil. Remedi yang sesuai boleh berupa pembaikan, penggantian, bayaran balik, pampasan atau pembetulan lain, bergantung pada keadaan. Aduan yang paling kukuh biasanya mengaitkan empat perkara: perkara yang dijanjikan, perkara yang dibekalkan, bukti yang ada dan remedi yang diminta. Resit, rekod pesanan, gambar, pembungkusan, jaminan dan mesej boleh membuktikan kaitan itu. Pengguna biasanya patut mengadu kepada penjual atau penyedia perkhidmatan terlebih dahulu dan meminta jawapan bertulis. Platform, penyedia pembayaran, pengawal selia sektor atau saluran kerajaan tempatan mungkin menyediakan laluan aduan tambahan bagi kes yang berkenaan. Pertikaian pengguna juga boleh dibawa ke Badan Penyelesaian Pertikaian Pengguna, yang lazim dikenali sebagai BPSK, atau ke mahkamah. Laluan yang betul bergantung pada jenis urus niaga, remedi yang dikehendaki dan sama ada pengawal selia khusus lain mempunyai kuasa. Peraturan pengguna mempunyai batasan. Peraturan tersebut tidak menjamin kepuasan bagi setiap pembelian, tidak mengecualikan penyalahgunaan dan tidak menggantikan peraturan khusus dalam bidang seperti perkhidmatan kewangan, kesihatan, pengangkutan, telekomunikasi atau utiliti.