Politik di Indonesia

Indonesia ialah sebuah republik berperlembagaan dan sebuah demokrasi. Sistem politiknya dipandu oleh Perlembagaan dan falsafah negara Indonesia (Pancasila), yang berasaskan lima prinsip umum, termasuk kepercayaan kepada Tuhan, kemanusiaan, perpaduan nasional, demokrasi permusyawaratan, dan keadilan sosial. Presiden mengetuai badan eksekutif nasional serta menjadi ketua negara dan ketua kerajaan. Menteri membantu presiden mengurus bidang seperti pendidikan, kesihatan, kewangan, pengangkutan, dan hal ehwal luar negeri. Legislatif nasional merangkumi wakil rakyat Indonesia (Dewan Perwakilan Rakyat atau DPR) dan majlis perwakilan daerah Indonesia (Dewan Perwakilan Daerah atau DPD). Bersama-sama, kedua-duanya membentuk Perhimpunan Permusyawaratan Rakyat Indonesia (Majelis Permusyawaratan Rakyat atau MPR) untuk tugas perlembagaan tertentu. Parti politik menyusun calon, idea, dan sokongan. Politik Indonesia sering memerlukan kerjasama antara beberapa parti, jadi gabungan dan persetujuan yang dirundingkan adalah perkara biasa. Indonesia sangat terdesentralisasi. Wilayah, kabupaten, dan bandar mempunyai pemimpin serta majlis yang dipilih untuk mengurus banyak perkhidmatan tempatan, walaupun kampung dan wilayah khas mungkin mempunyai aturan tersendiri. Mahkamah membentuk bahagian yang berasingan dalam sistem negara. Institusi penting lain turut mengawasi pilihan raya, kewangan awam, pentadbiran, dan usaha membanteras rasuah, masing-masing dalam peranan yang ditetapkan oleh undang-undang. Warga mengambil bahagian melalui pengundian, mesyuarat awam, petisyen, kumpulan masyarakat sivil, kewartawanan, demonstrasi, dan hubungan langsung dengan wakil. Perbincangan awam boleh berlangsung dengan rancak, tetapi penyertaan yang sah, aman, dan saling menghormati ialah asas yang paling selamat. Politik mewujudkan peluang untuk memperbaiki perkhidmatan dan mewakili pelbagai komuniti Indonesia. Batasannya termasuk pengaruh yang tidak seimbang, maklumat salah, naungan politik, risiko rasuah, polarisasi, dan kesukaran mengimbangi matlamat nasional dengan keperluan tempatan.