Pengangkutan di Indonesia

Keadaan geografi Indonesia menjadikan pengangkutan bersifat setempat dan antara pulau. Jalan raya menjadi laluan utama bagi banyak perjalanan harian, manakala kapal dan pesawat menghubungkan tempat yang dipisahkan oleh laut atau jarak yang jauh. Motosikal lazim digunakan kerana mudah bergerak dalam trafik padat dan di jalan yang lebih kecil. Penunggang dan penumpang juga terdedah kepada risiko kecederaan serius, haba, hujan, pencemaran dan bahaya jalan raya. Ojek bermaksud teksi motosikal, manakala perkhidmatan motosikal dan kereta berasaskan aplikasi lazim di banyak kawasan yang mempunyai sambungan. Lokasi menunggu, kawasan perkhidmatan, mutu topi keledar dan pilihan pembayaran berbeza-beza. Bandar mungkin mempunyai bas awam, transit bas pantas, kereta api komuter, rel bandar atau bas mini angkot. Laluan, hentian, jadual, kebolehcapaian dan sistem pembayaran tidak seragam di seluruh negara. Kereta api jarak jauh penting di beberapa bahagian Jawa dan Sumatera. Bas antara bandar, feri, bot laju dan penerbangan domestik melayani laluan yang tidak diliputi kereta api. Trafik boleh sesak, dan masa perjalanan mungkin berubah disebabkan hujan, banjir, cuti, kerja jalan atau acara besar. Jarak dekat pada peta tidak menjamin perjalanan yang cepat. Keadaan jalan mungkin terasa kurang dapat dijangka oleh pendatang baharu. Perjalanan yang selamat memerlukan tali pinggang keledar apabila tersedia, topi keledar yang sesuai, langkah berhati-hati ketika melintas dan mengelakkan pemandu yang berada di bawah pengaruh bahan memabukkan atau terlalu letih sehingga membahayakan. Pengangkutan memberikan akses yang luas tetapi mempunyai batasan bagi orang kurang upaya, kanak-kanak, pengembara yang lebih tua dan mereka yang membawa bagasi. Sebelum perjalanan penting, sahkan kenderaan, tempat menaiki, pertukaran, cara pembayaran dan sambungan akhir yang selamat.