کسب‌وکار در ایران

کسب‌وکار، افراد، پول، ابزار و تصمیم‌ها را برای عرضه کالا یا خدمات کنار هم قرار می‌دهد. در ایران، فعالیت ممکن است از طریق یک شخص حقوقی ثبت‌شده یا در قالب کسب‌وکار فردیِ مجاز برای آن فعالیت انجام شود. یک شرکت، یا «شرکت» (sherkat)، ساختار سازمان‌یافته‌ای برای مالکیت و مدیریت دارد. شکل‌های مختلف شرکت، سرمایه، تصمیم‌گیری، مسئولیت و انتقال مالکیت را به شیوه‌های متفاوتی سامان می‌دهند. راه‌اندازی مشارکت یا بنگاه خانوادگی ممکن است در عمل ساده باشد، اما توافق‌های شفاهی می‌توانند بعداً اختلاف ایجاد کنند. قواعد مکتوب باید سهم مالکیت، آورده‌ها، اختیارات، تقسیم سود، زیان‌ها و نحوه خروج را توضیح دهند. تعاونی‌ها سازمان‌هایی مبتنی بر عضویت هستند که برای پیگیری هدف‌های اقتصادی مشترک تشکیل می‌شوند. منطق آن‌ها با کسب‌وکاری که یک مالک کنترل می‌کند فرق دارد، زیرا اعضا طبق قواعد تعاونی مشارکت می‌کنند. بسیاری از فعالیت‌های محلی به مجوز صنفی یا مجوز مخصوص آن بخش نیز نیاز دارند که معمولاً به‌طور کلی «مجوز» (mojavez) یا پروانه کسب نامیده می‌شود. نباید فرض کرد ثبت شرکت به‌تنهایی اجازه عرضه هر محصول، فعالیت حرفه‌ای، فعالیت در هر مکان یا هر روش فروش را می‌دهد. کسب‌وکار باید سوابق قابل اتکایی از فروش، خرید، دستمزدها، قراردادها، بدهی‌ها، دارایی‌ها و پرداخت‌ها نگه دارد. وظایف حسابداری و مالیاتی به شکل حقوقی و نوع فعالیت بستگی دارد؛ بنابراین ثبت سوابق باید از روز نخست آغاز شود. به‌کارگیری نیروی کار، مسئولیت‌های جداگانه‌ای درباره قراردادهای کار، دستمزد، بیمه، حضور و غیاب، ایمنی و خاتمه کار ایجاد می‌کند. مالکان نباید سوابق استخدام را با ترتیبات غیررسمی خانوادگی درهم بیامیزند. مالکیت خارجی، سرمایه‌گذاری، مدیریت، پرداخت‌ها و کار می‌توانند تابع قواعد بیشتری باشند. پیش از تعهد مالی، مشارکت‌کننده خارجی باید ساختار قانونی، اختیار امضا، ترتیبات بانکی، مجوزها و امکان فعالیت عملی را بررسی کند.